อนุทิน #113883

  • ขณะที่ฉันเดินผ่านผู้ปกครองนักเรียนชั้น ม.๖ ฉันยิ้มให้เธอ  เธอมองฉัน
    ด้วยสายตาแปลก ๆ นิ่งพินิจมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า  มุมปากสงบนิ่ง...
    คุณพระช่วย ! "สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน" ทำไมเย็นชาเช่นนี้
  • ไม่นานต่อมา  ฉันขึ้นบันไดเดินไปทำธุระ  พบผู้ปกครองอีกท่านหนึ่งกำลังดูดน้ำเปล่า 
  • เธอรีบหยุดดูดและยกมือไหว้ฉันโดยอัตโนมัติพร้อมรอยยิ้ม
    เต็มบาท  
  • ความรู้สึกดี ๆ ค่อยกลับคืนมา  ลืมฝันร้ายเสียสนิท
    "โลกหนอทำไมถึงเป็นเช่นนี้"   คิดถึงคำพระ  "ตถตา  มันเป็นเช่นนี้เอง"
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

มันก็เป็นเช่นนั้นเองครับ เอาเพลงนี้มาฝากครับ

 

คุณเคยไหม

   อยู่ดีดีก็มีแต่เรื่องเข้ามาหาเอง   ก็สงสัยกับชีวิตเรานะ  เป็นเพราะอะไร  บางช่วงของชีวิตก็ราบรื่น  บางช่วงก็มีแต่เรื่อง  บางครั้งอยู่ดีดี ก็มีเรื่องเข้ามาให้ปวดหัว  ให้ไม่สบายใจ  ให้เดือนร้อน  โดยที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย  ถูกว่า  ถูกใส่ร้าย  ถูกให้เข้าใจผิด  หรือนี่คือกฎแห่งกรรม  ที่เราต้องชดใช้  หรือความดีที่เราทำไม่พอ

ทำอย่างไรดีนะ

อ. วราภรณ์ ช่วยให้คำแนะนำหน่อย

  • ขอบพระคุณทุกดอกไม้กำลังใจค่ะ
  • ขอบพระคุณ อาจารย์ อ.นุ สำหรับบทเพลงแห่งความจริงในชีวิต
    ทุกสิ่งมันเป็นเช่นนั้นเอง  เข้าให้ถึงย่อมทุกข์น้อยลงนะคะ 
  • สวัสดีค่ะ ผอ.ปิยะกุล
  • "เคยมาหมดแล้วค่ะ"  ผ่านเรื่องราวร้อนหนาว  สุขทุกข์ยิ้มรื่นขื่นขมมันคือรสชีวิต
  • ในโลกนี้ไม่มีคำว่า "บังเอิญ" ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีเหตุปัจจัยเสมอ  ไม่จากอดีตชาติก็มาจากปัจจุบันชาติ มันคือวิบากกรรมที่เราสั่งสม
  • คิดในเชิงบวกว่ามันคือ "โจทย์"ที่เราต้องแก้ไข  แล้วก็สนุกกับการแก้แค่นี้ก็ทุกข์น้อยลงนะคะ  "อยู่ที่เรียนรู้  อยู่ที่ยอมรับมัน"