อนุทิน #113744

ภาพในอดีต เมื่อฉันมีลูกเล็กอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ฉันตรวจการบ้านของลูกและพบว่าลูกฉันทำบ้านบ้านคณิตศาสตร์โจทย์ปัญหาผิด แต่คุณครูตรวจถูก ฉันรู้สึกโกรธที่คุณครูสอนลูกฉันผิด ฉันตำหนิคุณครูมากมายจนลูกฉันเสียขวัญ ฉํนลางานไปโรงเรียน และเรียกคุณครูมาพบ ต้องใช้คำว่าฉันสั่งสอนคุณครูของลูกมากมาย จนสีหน้าเขาเศร้าสลด เขาโต้แย้งว่าเขาให้เด็ฏตรวจกันเอง ฉันกลับรูสึกว่ายิ่งแย่ใหญ่ คุณครูที่ดีจะไม่ทำร้ายลูกศิษย์งานของลูกศิษย์คุณครูต้องตรวจเองเพื่อให้ข้อคิดและชี้แนวทางที่ถูก เขาบอกว่าเขาทำดีแล้วเพราะเด็กมันเยอะต้องไปโทษผู้บริหาร ฉันกลับโกรธ และพูดว่าเป็ฯครูที่ดีไม่ได้ก็ลาออกไป และถ้ายังตรวจการบ้านผิดๆแบบนี้ฉันจะร้องเรียนฉันรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่คนเป็ครูจะต้องพัฒนาตนเอง ครูที่ดีต้องแก้ไขและสามารถพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเหมือนที่เรากำลังสอนเด็กให้พัฒนา ครูต้องเป็นตัวอย่างในทุกๆเรื่อง ซึ่งมันก็ออกจะยากมากเลย ฉันเข้าใจดีว่าคุณภาพชีวิตครูโดยเฉพาะในโรงเรียนเอกชนนั้นแย่ยิ่งกว่าของรัฐแต่ดูดีกว่ารัฐ แต่ด้วยจิตวิญญาณของครูนั้นไม่ว่าคุณจะเป็นครูสังกัดใด สิ่งหนึ่งคือความดีดีทั้งความรู้ที่จะถ่ายทอด ดีทั้งความเอาใจใส่ลูกศิษย์ทั้งร่างกายและจิตใจ ต้องเป็นที่พึ่งได้ ช่วยชี้ทางได้ ในฐานะที่เป็นคุณครู ต้องรับผิดชอบและฉันรู้สึกว่า การสอนวิชาสามัญในโรงเรียนนั้นถ้าคุณครูไม่แม่นในความรู้ ก็เป็นการโกหกที่แย่ที่สุด เพราะคุณครูไม่ควรสอนผิด เพราะลูกไม่เชื่อฉันเลย แต่ลูกกลับเชื่อคุณครู เวลาผ่านไปฉํนยิ่งเอาใจใส่การบ้านลูกมากขึ้น และดูเหมือนลูกจะเริ่มรำคาญแม่ของเขาทวีคูณ และเริ่มเรียกร้องที่จะเรียนพิเศษ ฉันทำตามลูกขอร้องทั้งนี้เพราะลูกไม่ต้องการให้ฉันตรวจการบ้านและไม่ต้องการให้ฉันเข้มงวดกับครูของเขาอีก และที่แย่ไปกว่านั้นฉันทำให้คนเป็นครูคนหนึ่งสูญเสียความมั่นใจไปมากและได้พยายามที่จะเรียนต่อเพื่อพัฒนาตนเอง

เขียน:

ความเห็น (0)