อนุทิน #113109

เมื่อก่อนสัก 5 ปีที่ผ่านมาเป็นช่วงวัยไฟแรง เป็นวัยไม่รุ่นเท่าไรนัก ก็จัดว่าเป็นวัยกำลังทำมาหากิน อยากทำโน่นนี่นั่น ที่มองเห็นเป็นเม็ดเงิน

ไม่มีทุน ไม่มีกำลังคน ไม่มีสถานที่ ไม่มีอะไรเลย

นอกจากสติปัญญาอันน้อยนิด คิดการณ์ใหญ่ อยากมีห้องว่างให้เช่า ก็ไปศึกษากฎหมายเกี่ยวกับห้องว่างให้เช่า ศึกษาเกี่ยวกับการลงทุน รายรับ รายจ่าย หาคนทำงาน ติดต่อผู้มีทุน ขอเงินลงทุน ความที่มีวาทะศิลป์ดี และเป็นคนดี ก็เลยได้งานนี้มา แต่ความคิดไม่ได้หยุดแค่ตรงนี้ อยากมีห้องว่างให้เช่า 29 แห่ง ทำไมนะเหรอค่ะ เพราะแต่ละเดือนก็คิดว่าจะนั่งนับเงิน 29 วัน และ วันที่ 30 หยุดพักผ่อน เดือนไหนโชคดี มี 31 วัน ก็ได้พักเพิ่มอีก 1 วัน แต่ในความเป็นจริงเมื่อเริ่มทำได้ที่เดียว ก็แทบขาดใจตาย  ได้ทำแล้ว

อยากมีร้านขายของชำ และมีเครือข่ายหลายๆที่

อยากมีร้านขายข้าวสาร ติดต่อสหกรณ์และนำข้าวมาขายให้ผู้คนในราคาถูก ขายเป็นกิโลก็ได้

อยากทำกิจการเกี่ยวกับงานศพครบวงจร จัดงานให้ครบวงจรเลย และได้เงินมา ก็แบ่งเก็บไว้ส่วนหนึ่งจัดซื้อโลงไว้ช่วยเหลือคนยากจนที่ยากไร้ 

อยากไปช่วยโรงพยาบาลรัฐบาลที่คนไม่พอเพียงกับคนไข้ที่มากมาย ไปคีย์งานเอกสาร ไปเข็นรถเข็น

อยากทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับคนอื่นๆเยอะๆ

ตอนนี้ก็แก่ตัวลง การทำงานที่มองเห็นเม็ดเงินเริ่มลดลง

เริ่มมองเห็นสัจธรรมแห่งชีวิต ว่าชีวิตไม่แน่นอน ไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสกว่า ดีกว่า

เห็นไหมค่ะ สิ่งที่อยากทำมีเยอะแยะไปหมด

นี่ก็ปาไปกว่าครึ่งชีวิตแล้ว ยังไม่ได้ทำอะไรมากมายเลย

คิดว่าถ้ามีเงิน 100 ล้าน จะเปิดคลีนิครักษาคนไข้ต่างจว.ฟรี

ถ้ามี 1000 ล้านจะเปิด รพ.รักษาคนไข้ฟรี ขอหมอ ขอพยาบาลอาสาสมัคร ขอยาจากผู้มีจิตเมตตา

มีแต่ความคิดนะคะ

และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของความคิดสิ่งที่อยากจะทำ อ่านแล้วอยากให้ติดตามนะคะ ออกความเห็นติชมได้ อยากให้อ่านแล้วมอบดอกไม้เป็นกำลังใจให้หน่อยค่ะ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (5)

คิดดี พูดดี ทำดี ย่อมได้ดี ตอบแทนเสมอจ๊ะ น้องแจง...อย่างน้อย ก็ทำให้เราสบายใจ ทำนอง สวรรค์ในอก นรกในใจไงครับ!..คุณน้อง

สวัสดีค่ะท่านBlank busara    หวังว่าท่านคงจะสบายดีนะคะ

อ่านแล้วค่ะ เป็นความคิดที่ดีมากค่ะ แต่มากมายหลายอย่างเกินกำลังค่ะ

ขอบคุณสำหรับความเห็นค่ะ

แต่มันคือความฝันที่สูง ต้องบินให้สูง แต่ต้องบินไม่เหมือนใครค่ะ คุณครู

ถ้าทำได้จะทำตามที่คาดไว้ แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็จะทำแต่ความดีเล็กน้อยๆ ไปก่อน

คนที่ต้องการความช่วยเหลือมีเยอะ คนที่อยากช่วยเหลือก็เยอะ ต้องรอไปสักพัก อาจจะมีคนที่อยากช่วยเหลือมาจูนเจอกันค่ะ (พอดียังจูนกันไม่ถึงนะคะ) อิอิอิ

ได้เลย ครูอ้อยมีดอกไม้กำลังใจเป็นกระบุงเลยค่ะ

ขอบคุณคุณครูอ้อยค่ะ