อนุทิน #113106

1 ก.ย. 55 เกือบ 11.00 น.

ทุกครั้งที่ผมได้ดูโฆษณาเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่มีน้องนักเรียนมัธยมปลายมาพูดว่า "อยากเป็นหมอ"

ผมและภรรยาจะขำและแซวน้องเค้าหน้าจอทีวีบ่อยๆว่า "แต่ลุงอยากเลิกเป็นหมอนะลูก"

เครื่องดื่มนี้(และอีกยี่ห้อหนึ่งที่แข่งกัน) บรรยายคุณสมบัติว่าช่วยบำรุงสมอง ในฐานะหมอทางด้านสมอง ขอยืนยันว่ามันไม่จริง

ไม่งั้นผมจับกรอกปากลูกผมตั้งแต่เกิดแล้วล่ะครับ

และเท่าที่ทราบ หมอทางด้านสมองที่พอรู้จักกันก็ไม่มีใครให้ลูกกินทุกวันแน่ๆ

แต่มองในแง่เค้ามีกิจกรรมช่วยเหลือสังคม ด้วยการจัดติวให้น้องๆม.ปลายได้เตรียมตัวสอบถือว่าดีมาก

ผมจึงไม่อยากแอนตี้มากนัก ...เรื่องนี้แสดงถึงความล้มเหลวในระบบการศึกษาปกติของเมืองไทยอย่างยิ่ง

(วันหลังค่อยมาคุยกันเรื่องนี้ครับ)

ดังนั้นจุดประสงค์ที่ผมเลือกมาเขียนblog เรื่องชีวิตการเป็นหมอนี้

ก็หวังว่าจะมีน้องๆหลานๆหรือพ่อแม่ผู้ปกครอง ที่ลูกหลานท่านได้มาอ่านถึงชีวิตจริงๆของหมอเมืองไทยบ้าง

เพื่อช่วยในการตัดสินใจเลือกคณะที่จะสอบเข้า

ผมพยายามจะพูดถึงทุกแง่มุมในชีวิตการเป็นหมอ มันก็มีทั้งดีมากๆจนถึงแย่มากๆ เหมือนกับวิชาชีพอื่นๆล่ะครับ

และคงจะพูดคุยไปเรื่อยๆ ตามแต่จะนึกได้ หรือมีเหตุการณ์ที่น่าบันทึกไว้ ไม่ได้เรียงตามลำดับของเหตุการณ์แต่อย่างใด และคงเขียนเป็นตอนสั้นๆ เพราะไม่ค่อยมีเวลาว่าง...จริงๆผมพิมพ์ดีดไม่เก่งครับ^^

ทีแรกว่าจะกำหนดหัวข้อ เขียนให้สมบูรณ์แบบแล้วค่อย post ยาวๆเลย แต่คิดว่าเขียนblog มันไม่ใช่เขียนวิจัยทางการแพทย์

ไม่ต้องเลิศเลอperfect ขนาดนั้นก็ได้ เขียนไป ฟังความเห็นผู้อ่านท่านอื่นๆไป แก้ไขไป น่าจะสนุกกว่า

ชีวิตการทำงานของหมอเครียดมากพอแล้ว ผมไม่อยากมาเครียดเรื่องเขียนblogอีกเรื่อง

หรือท่านผู้อ่านมีความเห็นอย่างไรก็มาคุยกันได้นะครับ _/\_

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

เรียน คุณหมอ กิตติ ธงไชย ;)...

บล็อก ... เขียนเรื่องเล่าเรื่องใดก็ได้ครับ เท่าที่คุณหมออยากเขียน

โดยเราเน้น "พื้นที่ความสุขส่วนตัว" ที่คุณหมอจะได้รับ

และผู้อ่านแถวนี้ก็จะได้รับด้วยเช่นกันครับ

;)...

คุณหมอเขียนเป็นบันทึกบ้างก็ได้นะคะ ส่วนที่เป็นอนุทินเอาไว้เกริ่นแบบนี้แหละค่ะ จะคอยติดตามนะคะ ที่นี่สบายๆได้อยู่แล้วค่ะ จะวิชาการก็ได้ จะเรื่องรอบๆตัวก็ดี มีกัลยาณมิตรคอยแลกเปลี่ยนเสมอๆค่ะ