อนุทิน #112516

ฉันเป็นไข้หวัดลงคอ ก่อนหน้านี้7 วัน ฉันเข้าไปในห้องแอร์ขนาดเล็กเพื่อนำพาผู้ป่วยกลุ่มHM ใหม่ทำกิจกรรมระลึกรู้ลมหายใจของตนเอง และสังเกตเห็นผู้ป่วยรายหนึ่งท่าทางอ่อนแรง และมีอาการโรยรา แต่เมื่อฉันปรับกิจกรรมเป็นลุกยืน นั่ง อย่างมีสติ ให้สำรวมความคิดอยูที่อาการเคลื่อนของกาย เมื่อทำไปได้ 3 ชุด ให้เขาคิดว่าทำถวายพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ สีหน้าอิดโรยของเขากระเตื้องขึ้น และลมหายใจพรวดหนึ่งได้ออกมาจากจมูกทั้งสองข้างของเขา ดูเหมือนเขาโล่งใจอะไรบางอย่างที่มีอยู่ในตัว และความคิดของเขา ฉันบอกให้ทุกคนฟังเสียงเพลงบรรเลงชุดนิพพานที่ฉํนซื้อไว้เพื่อรักษาอาการเครียดของตนเอง และบ่อยครั้งที่ฉํนพบว่าตรงไหนวุ่นวาย นี่ฉันหมายถึงภายในโรงพยาบาลนะ ฉันจะพกเจ้าเสียงนี้ติดตัว และให้มันอยู่ในถุงผ่าสีน้ำเงินลายดอกสีขาวของฉัน มันจะทำหน้าที่เปล่งเสียงออกมาและฉันจะค่อยๆเดินผ่านความชุลมุนตรงนั้นออกมา และสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อฉันเดินฝ่าออกมา ฉันจึงรู้ว่ามีใบหน้าที่หลากหลายอารมณ์เช่นสงสัย เอ๊ะ เสียงอะไร บางสีหน้าก็ยิ้ม มีทั้งยิ้มขบขันในการกระทำของฉัน และยิ้มแบบอื้ออออ...ดีจัง อีกบางสีหน้าก็ไม่มีอะไรในกอไผ่ เพราะยังตั้งตัวไม่ติด แต่สิ่งที่ได้ตามความคิดของฉันคือมีความเงียบสงบเกิดขึ้นแม้เพียงไม่กี่วินาที หรือสำหรับคนบางคนอาจไม่เกิดขึ้นเลย อีกทั้งยังมีความสงสัยจากภายในพุ่งออกมาประทะทันที

มันน่าขันที่ฉันกลับมาอยู่กับสติและเปิดใจรับเสียงทุกเสียงและปฏิกริยาทุกคนที่ส่งเข้ามา ฉํนเห็นความยินดีเกิดขึ้นเล็กๆและรู้สึกเย็นสบาย ฉันรู้สึกเบิกบานใจ และทุกครั้งที่ฉันจะออกไปทำงานจากห้องปฏิบัติการฉันจะมีมันเป็นเครื่องจรรโลงใจให้ผู้ป่วย ญาติ ที่พากันมาแออัดตามจุดต่างๆของรพ

หันกลับมาที่ผู้ป่วยHMชุดนี้ เมื่อทำความเข้าใจกับการฟังอย่างตั้งใจในเสียงที่ได้ยินแล้ว ฉันจึงส่งคำถามออกไปว่ารู้สึกอย่างไร มันเป็นคำถามปลายเปิดที่ช่วยเปิดใจทุกคนให้กล้าที่จะพูดและแสดงความคิดเห็น ฉํนตบท้ายด้วยคำว่าชอบไหม อยากได้ไปใช้ที่บ้านไหม ฉันจะcopyให้โดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ แต่ฉันก็ทำเพียงเพลงเดียวนะ  แล้วให้เขาไปหาซื้อเอาเอง ส่วนค่าลิขสิทธิ์นั้นฉํนขออนุญาตจ่ายให้ โดยใช้ความสุขของเสียงเพลงที่ช่วยให้คนฟังมีความสุขเป็นค่าลิขสิทธิ์ตอบแทนการละเมิดสิทธิ์

หลังจากทำกิจกรรมให้กลุ่มนี้แล้ว ฉันได้ขึ้นไปหาน้องพยาบาลที่ห้อง เราพูดคุยกันเรื่องการวางแผนการประชุมเพื่อชี้แจงเจตจำนง และแนวทางการทำงานของจิตอาสาในโรงพยาบาล และฉันต้องการทำความเข้าใจกับหัวหน้าพยาบาลทุกตึกที่เราเคยส่งเด็กจิตอาสา ผู้ป่วยจิตอาสา และเจ้าหน้าที่จิตอาสาเข้าไปทำงานข้างเตียง ทั้งนี้เพื่อขอความคิดเห็นเพิ่มเติม และเพื่อหาแนวทางการทำงานร่วมกัน ฉันจึงได้โอกาสทัวร์รพ.อีกครั้งโดยมีน้องพยาบาลไมค์เป็นมัคคุเทศก์ และเป็นผู้ประสาน แนะนำให้ได้รู้จักกับเหล่านางฟ้าอีกหลายนางที่เราไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอ และวันนี้แหละเป็นวันที่ร่างกายฉํนได้รับเชื้อหวัด พร้อมรับความปราณีจากเชื้อหวัดที่เตือนด้วยการไอเล็กน้อย ก่อนนอน และจามถี่ๆอีก 1ครั้ง แต่ ฉันก็ไม่นำพา รวมทั้งวันหยุดที่ฉันไปไร่เพื่อปลูกป่า รดน้ำดำหัวตัวเปียกทั้งวัน จนขากลับแม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ยังไม่วายจะหนาวสะท้านขึ้นมา นี่เป็นเสียงกายที่เฝ้าเตือน และฉันตอบสนองด้วยข้าวต้มร้อนๆ ในมื้อค่ำ เช้าวันจันทร์มีงานกลุ่มHM ใหม่อีก 1 กลุ่ม ในกลุ่มนี้ก็มีผู้ป่วยที่ขาดยา และขาดปัจจัยดำรงชีวิต แผนกคัดกรองคือน้องพยาบาลชบา มั่นคง ก็ได้ส่งมา มิน่าคุ้นจัง เคยมาเข้าครอส 1 ครั้ง แล้วกลับไปด้วยความยินดี จากนั้นหายต๋อมไปเลย นี่ก็ 3 เดือนผ่านมาแล้ว เธอบอกว่าหนูขาดยา เอ้าไปขาดทำไมเขามีให้ฟรีตลอดชีวิต เธอบอกว่าไม่มีเงินค่ารถมาเอายา ..นี่ไงฉันได้งานอีกอย่างหนึ่งแล้ว คือเราจะต้องติดตามผู้ป่วย ทีมอาสาสมัครต้องมองตรงนี้ติดตาม และช่วยเหลือ และให้ใช้1669 ทำไมไม่กล้าเรียกใช้ อ้อ...ไม่มีค่าโทรศัพท์ เอ...แล้วทำไมไม่ขอให้เพื่อนบ้านช่วย อ้อ...เขาไม่กล้าเปิดเผยตัว และเกรงว่าเขาไม่ได้ป่วยหนักเกรงรถ1669มารับแล้วจะไม่พอใจ และเห็นรถนี้จะรับแต่คนป่วยไข้อาการหนัก จบข่าว! ........เราคุยเรื่องนี้กับกลุ่มสังคมฯ น้องจุ๊น่ารักมาก จดบันทึกและหาทางๆๆๆๆ แต่ตอนนี้ให้ตังไปก่อน อิอิ บ่ายฉันไปพบแพทย์เฉพาะทางหูคอจมูก ดีนะยังไม่มือเท้าปาก คุณหมอยังอายุน้อยมากแต่ต้องเก่งแน่ คุณหมอดูคอแล้วบอกว่าคอแดงเล็กน้อย เป็นหวัดลงคอนะคะ เขียนๆๆๆ มียาแก้แพ้เม็ดเหลืองเล็กๆ 1 ยาแก้แพ้กินแล้วไม่ง่วงมากทำงานได้ อีก 1 ยาฆ่าเชื้ออีก1 และยาน้ำดำแก้ไอ ฉันเดินมารับยา และถามพยาบาลเมื่อเห็นยาทั้งหมดว่า..ทำไมยาแก้ไอน้ำดำจึงยังใช้ในรพ.น้องเภสัชตอบว่าคุณหมอสั่งให้ ฉันถามว่าช่วยถามให้ทีได้ไหมว่าฉันไม่กินยาแก้ไอน้ำดำได้ไหม น้องเภสัชยิ้ม อิอิ ไม่ถามให้5555

 ฉันลงไปพบและปรึกษากับพยายามอีกท่านหนึ่งบอกว่าฉันไม่อยากกินยาแก้ไอน้ำดำ  หาทางไม่เอาแก้ไอน้ำดำ เพราะว่าฉันกินทีไรอาเจียนทุกที และฉันเลิกกินมันมานานถึง 10ปีแล้ว บ้าจัง! ...

ตกลงฉันได้ยาละลายเสมหะเพิ่มแทนยาแก้ไอน้ำดำ และขณะนี้ไม่มีไข้เพราะฉันกินน้ำย่านางคั้นด้วยตัวเองมา 5 วันแล้ว วันละ 1 แก้วเขียวปื๊อเลย รสแปร่งเล็กน้อยจึงใส่หญ้าหวาน1 หยิบมือลงไป แล้วใส่ใบเตยลงไปด้วย บอกได้คำเดียวว่า "ดี"

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)