อนุทิน #111375

เย็นวันนี้ขณะมุออกกำลังกายวิ่งบนเครื่องวิ่งราคาแพงของรพ.สมุทรสาคร น้องผู้ดูแลให้คำแนะนำเรื่องการออกกำลังกายและการใช้อุปกรณ์ได้เดินมาบอกว่าพี่วิ่งวันนี้เป็นครั้งที่ 5 แล้วนะคะ โอ้ดีใจมาก

กำลังคิดจะลืมมันเสียว่าวิ่งเป็นครั้งที่เท่าไร่ แต่จะจำว่าวันนี้ได้ออกกำลังกายแล้วหรือยังแทน

เป็นความเอาใจใส่ของจนท.ฝ่ายส่งเสริมสุขภาพบุคลากรของรพ.ที่ดีมากๆค่ะ กำลังใจและเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้เดินทางสู่เป้าหมาย และทะลุเป้าหมายไปที่ 121 แคลอรี ในเวลา 30 นาที และdown อีก 5นาที รูสึกสุขภาพที่อ่อนล้าได้กลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อหมดเวลาลงจากเครื่อง(ผู้ใช้บริการมากรพ.จึงจัดระบบให้บริการแบบแบ่งปันกัน)ก็ไปขี่จักยานได้อีก 10นาที ไปวิ่งขึ้นบันไดอีก 10 นาที และยกน้ำหนักสร้างกล้ามเนื้ออีก2ทา ๆละ 10 ครั้ง สิ่งสำคัณที่สุดในขณะออกกำลังกายคือการระลึกรู้ลมหายใจ และเฝ้ามองจิตและฟังเสียงกายที่เคลื่อนไปตามลมหายใจ เมื่อรู้สึกปวดหรือติดขัดกล้ามเนื้อหรืออวัยวะส่วนต่างๆของตนเองแล้ว พึงผ่อนเบา และส่งความรักความกรุณษตรงไปยังบริเวณที่กำลังมีปัญหา เฝ้ามองด้วยลมหายใจเข้าออกเบาๆไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวกายไปตามจังหวะลมหายใจที่เราเป็นผ๔กำหนดขึ้นเองว่าเมื่อหายใจเข้านั้นเราจะก้าวเท้าขวาตามด้วยซ้ายไปจนกว่าลมหายใจเข้าได้เต็มที่แล้วจึงกำหนดลมหายใจออกที่เมื่อเท้าซ้ายได้วางลง ซึ่งในการวิ่งนั้นจะวิ่งไปไกลแค่ไหนก็แค่ลมหายใจเข้า และออกเท่านั้น แต่จะตระลึกเสมอว่าทุกครั้งที่หายใจเข้าเท้าขวาจะย่างก้าวแล้วจึงตามด้วยเท้าซ้าย และทุกครั้งที่ถึงคราวต้องหายใจออกก็จะขอออกที่เท้าซ้ายตามด้วยขวาจนกว่าลมหายใจออกจะหมดจึงหายใจเข้าใหม่และเริ่มที่เท้าขวา ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆจนลมหายใจสัมพันธ์กับเท้าและลำตัวที่เข้ามาช่วยให้การทรงตัวมั่นคงมากขึ้น แม้การวิ่งจะมีวิวให้ชมเป็นธรรมชาติที่สามารถมองผ่านผนังกระจกได้นั้น(ห้องฟิตเน็ตอยู่ชั้น 7 ตึกแม่) แต่ก็เลือกที่จะหลับตาวิ่งเพื่อฝึกระลึกรู้จากจิต และทุกครั้งที่สามารถรักษากายที่มักจะไม่แกติเช่นวิ่งๆปวดหัวเข่า ข้างใดข่างหนึ่ง และแม้แต่อาการคล้ายเลือดเดินไปเลี้ยงสมองไม่สะดวกด้วยลมหายใจที่เฝ้าระลึกรู้ก็สามารถผ่อนคลายอาการนั้นได้ แม้ว่าบางครั้งสร้างความตระหนกให้ความคิด แต่เมื่อนึกถึงเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอได้ฝากพลังอันแสนจะกรุณาไว้ให้ให้หายใจเบาๆหายใจเข้าเบาๆหายใจออกเบาๆ เสียงนั้นกลับมีพลังและทำให้อาการที่เป็นอยู่ทุเลา และหายไปไหนจับไม่ทันซักที พลังกอดที่เธอมอบให้ในวันนั้นเสมือนมือที่แข็งแรงที่ช่วยฉุดดึงร่างนี้ขึ้นเบาๆ ขอบคุณวาสนาที่ได้เจอเธอที่เมืองทอง ขอให้เธอมีความสุขมากๆค่ะ

เขียน:

ความเห็น (0)