อนุทิน #111299

 

...เมื่อเช้าออกไปดูแปลงนา แปลงที่จะปลูกต้นไม้(ผักหวาน)ของย่าเพราะต้นตะขบที่นำมาชำไว้พร้อมปลูก กะไว้ว่าจะปลุกในเดือนสิงหาคม...

 

...หลังจากไปเห็นความเป็นจริงกับพื้นที่ๆจะปลุกต้นไม้ ภาพที่เห็นตรงหน้าชวนให้หัวใจอึ้งกับการกระทำของคน(จริตกิเลสกับการกระทำที่ท้าทายกัน) แต่อีกด้านที่หัวใจชวนให้คิดมุมบวก"ธรรมชาติ(สิ่งที่เกิดขึ้น)กำลังบอกอะไร"...

 

...คิดได้เช่นนี้ก็เบาหัวใจลงบ้าง"ได้ทำก็ดี ไม่ได้ทำก็ไม่เป็นไร ก็เราไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้วนี่(บอกกับใจตัวเอง)...

 

...สิ่งที่ได้คิดอีกครั้งทำไม? คนเรายามเขาลำบากเราช่วยเหลือได้ทั้งๆที่เราก็ลำบาก(แต่อยู่ไหว) แต่พอเขาสุขสบายแล้วกลับหลงลืมคนที่เคยช่วยเหลือซ้ำกลับมาเหยียบย่ำน้ำใจกัน...

 

...ทำไม?คนเราถึงเปลี่ยนไปได้กับสิ่งที่เรียกว่า"ของใหม่" รถใหม่ บ้านใหม่ฯลฯ ทั้งๆที่วัตถุมันเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไม่มีจิตวิญญาณ แต่คนที่มีเลือดเนื้อจิตใจกลับอยู่ใต้การควบคุมของมัน...

 

...ปากหวานก้นเปรี้ยว...  วัวลืมฯ...  โลกมนุษย์สุดแสนน่าปวดหัว

 

...เรื่องราวของตัวเองคิดว่าเซ็งๆน่าเหนื่อยหน่ายใจ แต่พอได้ฟังเรื่องราวของใครซักคนบวกเสียงเป่าปี่ให้ฟังผ่านทางโทรศัพท์ กลับเป็นฝ่ายได้ปลอบใจให้กำลังใจเพื่อนแทนซะงั้น...

 

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (3)

ขอให้กำลังใจค่ะ..ได้โจทย์ใหม่ฝึกใจตนเองทุกวันนะคะ..

 สวัสดีค่ะคุณใหญ่...ขอบพระคุณที่กรุณาเข้ามาเยี่ยมชมและมอบกำลังใจค่ะ.

...สิ่งที่พบเจอในชีวิตประจำวันพยายามนำมาปรับใจในหลักธรรมะให้มากที่สุดค่ะเพื่อความสงบเย็นให้กับใจตัวเอง อีกด้านหนึ่งก็คิดเช่นกันค่ะว่าหน้าที่ ภาระ งานที่ยิ่งละเอียด(ต้องใช้มรรค๘ อิทธิบาท๔)มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องพบเจอกับสิ่งที่เป็นอธรรม กิเลส ที่ละเอียดยิ่งขึ้นเท่านั้นค่ะ(ปลุกแรงกำลังใจตัวเองค่ะ).

 ...ขอบพระคุณทุกๆท่านที่กรุณาเข้ามาเยี่ยมชมและมอบดอกไม้กำลังใจค่ัะ...