อนุทิน #111066

มิตรภาพในความเงียบ

      ข้าพเจ้ามองภาพนี้ด้วยความรู้สึกดี ผู้ป่วยหญิงวัยรุ่นคนหนึ่งช่วงนี้มีอาการทางจิตไม่พูดคุย เหม่อลอยบ่อยๆ อีกคนอาการหลงลืม คิดคำพูดไม่ออก ไม่รู้วัน เวลา สถานที่  แต่ละวันแทบจะไม่คุย ข้าพเจ้ากระตุ้นให้พูดคุย สร้างสัมพันธภาพกัน

      จากยืนมองหน้ากันข้างๆเตียงก็เปลี่ยนมานั่งใกล้ๆกัน
      มองเห็นขนมที่โต๊ะข้างเตียงที่แม่ผู้ป่วยคนแรกซื้อมาให้  ข้าพเจ้ากระตุ้นให้รับประทานเป็นอาหารว่างเพราะผู้ป่วยผอม รับประทานอาหารได้น้อยในแต่ละมื้อ

       ภาพที่เห็นคือผู้ป่วยเอาขนมมาแบ่งกันรับประทาน กุลีกุจอแกะขนม 2-3 ห่อด้วยความพยายาม ยื่นขนมให้กัน รับประทานด้วยกันเงียบๆ ยื่นแก้วน้ำให้กัน

       ไม่มีเสียง  ไม่พูดคุย สบตากันบ้าง รับประทานเสร็จจูงมือกันไปดูทีวี

       มิตรภาพเบ่งบานในใจ ในความเงียบ ไร้สรรพเสียง

       เป็นอวัจนภาษาที่น่าทึ่ง

        ข้าพเจ้าเชื่อว่า นอกจากศักยภาพในตนเอง มนุษย์ทุกคนมีหัวใจของการแบ่งปัน มีน้ำใจ มิตรไมตรี ช่วยทำให้โลกนี้น่าอยู่ สวยงาม

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (5)

"ไม่มีเสียง ไม่พูดคุย สบตากันบ้าง รับประทานเสร็จจูงมือกันไปดูทีวี"

  • เป็นภาพประทับใจที่น่ารักมากค่ะ

สวัสดีค่ะอาจารย์Sila Phu-Chaya มองตาสื่อภาษาใจค่ะอาจารย์ ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณดอกไม้จากอาจารย์ Sila Phu-Chaya คุณอักขณิช คุณTawandin อาจารย์Wasawat Deemarn คุณโอ๋-อโณ และ คุณเกษเกล้าค่ะ

ภาษาใจสื่อถึงกันได้เสมอนะคะ..

ใช่ค่ะ ภาษาใจ สื่อความหมาย สื่อถึงมิตรภาพที่งดงาม ขอบคุณมากค่ะพี่นงนาท