อนุทิน #110438

การตื่นขึ้นมาลืมตาดูโลกกว้างวันนี้ในเวลาตี 5 หัวรุ่ง

ประสาทสัมผัสที่ทำงานของเรามากคือระบบเสียง

เสียงที่น่าสนใจในยามนี้เป็นเสียงร้องไม่เต็มเสียงของนกทั้งหลาย

คือร้องแบบเกรงใจเพื่อนนกที่ยังคงนอนหลับอยู่หรืออย่างไร

เลยได้มุมคิดหนึ่งขึ้นมาว่า...ความเกรงใจเป็นคุณสมบัติของผู้รู้ดี...

วันนี้ไปทำหน้าที่สอนหนังสือให้ บรรดานิสิต ป. โท สาขาไทยคดีศึกษา ณ

คณะมนุษยศาสตร์ ม. ทักษิณ แต่เช้าไปจนถึงบ่าย ๆ เย็น ๆ ตามหน้าที่ของคนเป็นครูนั้นเอง

เขียน:

ความเห็น (0)