อนุทิน #110128

ณ เย็นวันหนึ่งไม่นานมานี้ฉันไปเดินเล่น พร้อมหาโอกาสถ่ายเก็บตะวันตกน้ำไปด้วย แถวๆสะพานเฉลิมชัย ปากน้ำระยอง จากนั้นก็ชมตลาดอาหารข้างทาง ซึ่งก็อยู่บนสะพานนั่นแหละไม่ต้องไปไหนไกล

"ลุงไม่ลองเอาปลาต้มหวานไปกินบ้างหรือ ของฉันกระดูก (ก้าง) ยุ่ยนะ เคี้ยวแล้วกลืนได้เลย ไม่ต้องกลัวก้างติดคอ" หญิงวัยหกสิบเศษเอ่ยทักทายเสียงดังชัดเจน พร้อมทั้งบรรยายคุณภาพสินค้าเสร็จสรรพ

"ขายยังไงล่ะ"

"ตัวยี่สิบบาทเอง รสเอาได้เลย" เธอตอบ

เพื่อมิให้เสียน้ำใจคนรู้จักกัน  ฉันตัดสินใจอุดหนุนเธอโดยไม่อิดเอื้อน ถึงบ้านจัดการ เออ! เอาได้และนุ่มจริงอย่างเธอบอก

รู้เพิ่มเติมจากเธอ ปลาที่ทำเป็นปลาโม่งอินโด ฉันเองก็ปากหนักลืมถามไปว่า เป็นปลาอิมพอร์ตโดยตรงหรือปลาที่คนไทยไปจับเองถึงทะเลอินโดนีเซีย ปลาอินโดหนังหนาเหมือนหน้านักการเมืองของไทยบางคน  เคี่ยวนานหนังไม่หลุด ยังคงสภาพเดิมๆ ลูกค้าชอบ ผิดกับปลาไทยหนังจะบาง ถ้าเคี่ยวนานหนังจะหลุดแทบไม่มีเหลือ หมดงาม เป็นความรู้แบบวิถีชาวบ้าน เรื่องอย่างนี้ ไม่มีสอนที่ฮาร์เวอร์ดแน่นอน

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)