อนุทิน #109988

ฉันเป็นคนชอบกินข้าวแกงเป็นชีวิตจิตใจ ไหนๆที่ว่าอร่อยก็ไปเที่ยวสรรหามา เรามันไทยนี่นาจะให้ชอบฟาสฟู้ดอย่างแฮมเบอร์เกอร์ของฝรั่งได้ไง แต่ว่าอะไรก็ตาม ไม่เฉพาะแต่อาหาร ถ้าทำซ้ำๆจำเจ เบื่อแน่ ชีวิตต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้างว่างั้นเตอะ ใช่แล้ว.... เพราะเหตุนี้เอง โอบามาจึงเอาคำเดียว คำสั้นๆ มาเป็นธีมในการหาเสียงเมื่อสมัยที่แล้ว และดูเหมือนว่าสมัยเลือกตั้งใหม่ที่กำลังจะถึงพรรคดีโมแครทก็จะนำ CHANGE คำนี้แหละมาดำเนินการต่อ....พูดเรื่องอาหารการกิน เผลอแผลบเดียวไปโน่นแล้วการเมือง

เช้านี้ จึงสั่งให้ตาจ้อยไปซ์้อโจ๊กมากินบ้าง ได้มาตามต้องการ แต่สังเกตดูหน้าตาคนไปซื้อ คล้ายกับว่าเพิ่งโมโหมาหยกๆ จริงตามคาด

"ลุง ผมขอร้องเถอะนะ ต่อไปอย่ากินมันเลยโจ๊ก น่ะ"

"ทำไมล่ะ มีอะไรหรือ"

"ผมคอยอะไร คอยได้ แต่มันให้ถือบัตรคิว มันแอ็คมาก ผมรับไม่ได้ ยังกะไปขอมันกิน ซื้อนะโว้ย มันลวดลายจัด" เป็นคำบ่นที่ตาจ้อย ว่ามาอย่างยืดยาว

ฉันครุ่นคิดแว็บหนึ่ง สงสารตาจ้อยจับใจ "ไม่ซื้อ ก็ไม่ซื้อ ไม่เป็นไรจ้อย" ตอบกลับไปแบบเห็นใจ ไม่อยากไปเพิ่มไฟแค้นให้แก่ตาจ้อยอีก

งานราชการ งานธนาคาร และงานอื่นๆที่มีลักษณะคล้ายๆกัน และมีผู้รับบริการเป็นจำนวนมาก การใช้บัตรคิวมีประโยชน์ เพราะไม่ต้องยืน ขอเน้นว่า "ยืน" นอกจากไม่ต้องยืนแล้ว เขายังจัดที่นั่งให้เป็นที่เป็นทาง แถมความเย็นจากเครื่องปรับอากาศอีกต่างหาก อย่างนี้ใครก็ชอบ เป็นระเบียบดี....แต่เมื่อร้านขายอาหารเล็กๆนำระบบคิวมาใช้ เป็นเรื่อง... สักแต่ว่าเห็นอะไรดี แล้วนำมาใช้ โดยไม่คิดให้รอบคอบก่อน ถึงความควรไม่ควร ฉันทำนายเลยว่า โจ๊กเจ้านี้ ไม่นานเกินรอ ลูกค้าหดหายแน่นอน เพราะ "มันแอ๊คมาก" อย่างตาจ้อยว่าไว้

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)