อนุทิน #109662

ชีวิตหลังเกษียณของมนุษย์เงินเดือน เป็นช่วงที่ปลอดจากงานประจำ ซึ่งก็คืองานทำมาหาได้เพื่อการเลี้ยงชีพ...เป็นช่วงที่กายควรได้พักผ่อน หลังจากกรำจากงานมาเป็นเวลายาวนาน...เป็นช่วงที่ควรค้นหาความจริงของชีวิต อย่างน้อยความจริงในชีวิตของตนเองไม่ควรละเลย  แน่นอนหลายคนมีความสุขหลังเกษียณ แต่มีคนอีกไม่น้อยที่ยังคงมีทุกข์....ทุกอย่างน่าจะขึ้นกับไลฟ์สไตล์ของแต่ละคนซึ่งไม่เหมือนกัน

หนึ่งในหลายอย่างที่คนเกษียณพึงมีก็คือ หาของเล่นมาเล่นบ้าง ชีวิตขาขึ้นเริ่มจากเด็ก ชีวิตขาลงเริ่มจากเป็นคนแก่ ไม่มีอะไรต่างกันมาก ฉันว่า คนแก่คือเด็กเวอร์ชั่นสอง เมื่อเป็นเด็กมีของเล่น จำได้ไหมในวัยเด็ก ใครก็ตามที่ให้ของเล่นแก่เรา เราจะรักและชอบคนให้มาก เหมือนคำพังเพยที่ว่า "ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก" ที่ต่างไปสำหรับคนแก่ คือ คนแก่ต้องหาของเล่นเอง ไม่มีใครมาให้เราอีก

หลังเกษียณ ฉันหมดไปกับการซื้อของเล่นนับรวมกันเป็นเลขหกหลักแล้ว..ของเล่นที่ว่านี้ คือกล้องถ่ายภาพและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง เคยถามตนเองเหมือนกันว่า มีความสุขจริงหรือกับของเล่นที่มีอยู่ ถ้ามีจริง คุ้มกับเงินที่จ่ายไปหรือไม่ ....ในที่สุด ได้คำตอบให้กับตัวเองว่า "คุ้ม" ฉันไม่พูดลอยๆ นะ มีหลักฐานมาให้ดูด้วย ...อาการบนใบหน้าของเด็กสาวคนนี้ ให้คำตอบแทนฉันได้เป็นอย่างดี

camera photography

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

..ชอบ..คำว่า "คนแก่..คือเด็ก..เวอรชั่น..สอง..เจ้าค่ะ..ยายธี