อนุทิน #109488

คอห้อย....

ตั้งแต่เปลี่ยนบทบาทของตัวเองเป็นลูกศิษย์ทำให้การใช้ชีวิตที่เคยทำเป็นประจำ  ทุกอย่างต้องปรับเปลี่ยนใหม่

  • จากที่เคยได้กลับบ้านไปหาแม่ทุกวันศุกร์  เสาร์อาทิตย์อยู่กับแม่และน้องหะเมียว เพื่อไปทำหน้าที่ของลูกต่อแม่  เช่น   ไปถูบ้านขัดห้องน้ำ [ ซักผ้ารีดผ้าให้แม่บ้าง ] เลี้ยงพี่โชค น้องแก๊ง และน้องขนุนบ้าง 

 

  • จากที่เคยพักผ่อนนอนหลับอย่างน้อย ๘ - ๙  ชั่วโมง ตามธรรมดาที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะได้นอนก็ไม่เป็นอย่างเคย  T  T

 

  • จากที่เคยเป็นคนชอบรับประทาน ขนมไทยที่ห่อด้วยใบตองทุกชนิดโปรดหมด  ปัจจุบันถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  บอกไม่ถูก

 

  • จากที่เคยมีเวลาอ่านหนังสือที่ตัวเองชอบ ๆ และติดตามนักเขียนที่ชอบตามคอลัมน์ต่าง ๆ กับหนังสือที่พวกเขาเขียน ทั้งมติชนสุดสัปดาห์ ตรวจภายใน  เราพบกันเพราะหนังสือ  หนุ่มเมืองจันทร์  ลุงเนาว์ พี่จุ้ย ฯลฯ  โอ้โห....ต้องอยู่แบบห่าง ๆ กันสักระยะ

 

  • จากที่เคยได้ไปวัดกับแม่ทุกวันนี้ต้องทิ้งแม่ให้ไปวัดคนเดียว  โหย.....กรรม ๆ

ตั้งแต่ไปเรียนหนังสือเพื่อปรับพื้นฐานวิชาระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาาสตร์
วันแรก (๑๙ พ.ค. ๐๙.๐๐-๑๖.๓๐ น.)   พอกลับมาบ้านพักครูตอน ๒๐.๐๐ น. มันเกิดอาการจุกแบบไม่ต้องกินข้าวหรือโดนลูกบอลเข้าที่ท้องน้อย  พาลมีอาการนอนหลับไม่สนิท  และแล้ววันอาทิตย์ที่ ๒๐ พ.ค. ก็ไปนั่งเรียนต่อแบบตาลอย ๆ ฮ่า ฮ่า  [ นี่แค่เรียนปรับพื้นฐานวิชาเดียว  ยังไม่ได้เจอวิชาพื้นฐานอีก ๔ วิชาที่กำลังจะเริ่มต้น ในวันเสาร์ที่ ๑ ก.ค.  รวมทั้งวิชาบังคับอีก ๒ วิชา ที่กำลังจะตามมา ]

ไม่ได้การแล้ว...มีการบ้านทุกสัปดาห์  แต่ละสัปดาห์ต้องอ่านหนังสือและหนังสือ  ไม่อ่านก็ไม่ได้  เพราะเพื่อนร่วมชั้นนับแล้วนับอีกมีเพียง ๙ คน  โห ! กรรม ๆ  ปรับใหม่เปลี่ยนใหม่

  • จากที่เคยได้กลับบ้านไปหาแม่ทุกวันศุกร์เพื่อไปทำหน้าที่ของลูกต่อแม่  เช่น   ไปถูบ้านขัดห้องน้ำ [ ซักผ้ารีดผ้าให้แม่บ้าง ] เลี้ยงพี่โชค น้องแก๊ง และน้องขนุนบ้าง เอาใหม่วุ๊ย....วนิดา  กลับไปหาแม่วันธรรมดาวันไหนสักวันหนึ่งก็ได้  อย่างน้อยไปถูบ้านบ้าง  เบิร์ดกบาลน้องหะเมียวบ้างก็ยังดี  แต่อย่างน้อยจะต้องเป็นวันของแม่

 

  •  จากที่เคยพักผ่อนนอนหลับอย่างน้อย ๘ - ๙  ชั่วโมง ตามธรรมดาที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะได้นอนก็ไม่เป็นอย่างเคย  T  Tเอาใหม่วุ๊ย....วนิดาทำงานครูเสร็จสักห้าโมงเย็น  แล้วก็กลับบ้านพักครู  ออกกำลังกายนิดสักสามสิบนาทีคงพอไหวไม่ต้องถึงชั่วโมง  อาบน้ำแล้วนอนสักตื่นใหญ่ ๆ ตื่นใหม่อีกครั้งสักเที่ยงคืนอาบน้ำให้มันสดชื่นแล้วค่อยทำการบ้าน  อ่านหนังสือ  เสร็จแล้วพอมีเวลาก็งีบต่อ  ไม่เสร็จก็เช้า  อย่างน้อยก็ได้พักผ่อนพอควรแล้ว [ ยังมีเวลานอนอีกเยอะ แค่นี้คงไม่ถึงกับตาย  แต่การบ้านไม่เสร็จ  อ่านหนังสือไม่จบ  แล้วไปเรียนหนังสือแบบไม่มีอะไรที่จะไป discuss ภายใน class ได้  สมองดูว่างเปล่า  มันจะเกิดอะไรขึ้น นึกถึงตัวเองเวลาที่ลูกศิษย์ไม่ทำการบ้าน  การบ้านไม่เสร็จ  แหม !  อาการเดียวกัน  อารมณ์เดียวกันกับอาจารย์ผู้สอนเชียว ฮ่า ฮ่า ]
  • จากที่เคยเป็นคนชอบรับประทาน ขนมไทยที่ห่อด้วยใบตองทุกชนิดโปรดหมด  ปัจจุบันถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  บอกไม่ถูก  เอาใหม่วุ๊ย....วนิดา จริง ๆ แล้วมันเป็นข้อดีอย่าง  ที่ทำให้รับทานของหวานน้อยลง  อนาคตจะได้ไม่เป็นเบาหวานอย่างน้องแก๊ง  จะได้มีสารรูปอย่างสตรีไทยสมัยนี้เขาผอมเพรียว สะโอดสะองกันบ้าง  แม้ความกังวลมันจะมาบดบังความอร่อยของขนมไปบ้างแต่ก็เอาเถอะ  อย่างน้อยได้รับทานของที่ชอบโดยยังไม่มีใครมาจุดธูปให้ก็บุญมากแล้วนะวนิดา  ^______^

 

  •   จากที่เคยมีเวลาอ่านหนังสือที่ตัว เองชอบ ๆ และติดตามนักเขียนที่ชอบตามคอลัมน์ต่าง ๆ กับหนังสือที่พวกเขาเขียน ทั้งมติชนสุดสัปดาห์ ตรวจภายใน  เราพบกันเพราะหนังสือ  หนุ่มเมืองจันทร์  ลุงเนาว์ พี่จุ้ย ฯลฯ  โอ้โห....ต้องอยู่แบบห่าง ๆ กันสักระยะ เอาใหม่วุ๊ย...วนิดา  หนังสือที่เคยชอบอะไรก็ตามที่เคยติดตาม  ก็เว้นวรรคบ้าง  เอาหนังสือเรียนก่อน  เดี๋ยวมีเวลาค่อยมาตามหาอ่าน  หรือซื้อเก็บไว้ก่อนแล้วค่อยมาอ่านทีหลัง [ แม้แม่จะบ่นว่าซื้อมาแล้วยังไม่เห็นวนิดาอ่าน  ก็เอาหูทวนลมไปก่อน  ฮ่า ฮ่า  ห้ามไปเถียงเชียวไม่งั้นจะเป็นการทดเวลาให้แม่มีแรงบ่นเราได้อีก ]

 

  • จากที่เคยได้ไปวัดกับแม่ทุกวันนี้ต้องทิ้งแม่ให้ไปวัดคนเดียว  โหย.....กรรม ๆ  เอาใหม่วุ๊ย....วนิดา  ปิดเทอมหรือวันหยุดนักขัตฤกษ์จะเป็นวันของแม่และพระศาสนา 

ทำได้  ปรับได้  เปลี่ยนได้  ไม่ยาก  เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป 

อ้าว !

(@^________^@)


 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

  • ขอบคุณค่ะพี่โอ๋ Blank  แอบมาดักส่งดอกไม้ให้สม่ำเสมอทีเดียว (n__n)