อนุทิน #108852

เวลาพากันหนี

ทิ้งนทีให้ไหลเอื่อย

เพื่อนเกลอไม่แชเชือน

ให้สะเทือนเกลื่อนเมฆินทร์

เห็นดาวพราวระยับ

ต่างจ้องจับนับพันดวง

เสมือนได้มาเยือน

ถึงถิ่นที่พำนักใจ

วันเดือนเคลื่อนคล้อยลับ

ใจเธอขยับไปกี่หน

แสงเดือนเลื่อนคล้อยลง

ใจที่มั่นคงเอื้ออาทร

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)