อนุทิน #108850

นาฬิกาปลุกยังหยุดได้

ตี 5.45น.ตื่นนอนและเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวที่ต้อง

ทำในแต่ละวัน เมื่อเวลา 07.15 น. ความวุ่นวายมิอาจกล้ำกลายให้ใจหมองหม่น ถึงรพ.เช้าหน่อย ขึ้นไปชั้น 7 ตึกอุบัติเหตุเพื่อจัดกำจกรรมระลึกรู้ลมหายใจให้ผู้ป่วยกลุ่มHM เสร็จแล้วลงจากชั้น 7 ตึกอุบัติเหตุมาที่ศูนย์พึ่งได้ เอาใบนัดพบแพทย์ที่ตึกOPD คนไข้เยอะมากเช่นเคย หมอเทิดศักดิ์ยังไม่ได้ทานกลางวัน นี่ก็ผ่าน 12.00 มานับชั่วโมงแล้ว ออกจากห้องพบเพื่อนร่วมอาชีพเดิม ทักทายกัน เธอสนใจงานที่ทำ และถามว่าได้เงินไหม ตอบว่างานอาสาไม่ต้องการเงิน เพราะต้องการทำ เธอพูดต่อว่า งั้นอยู่บ้านดีกว่า ฉํนตอบเธอด้วยคำถามว่า สบายดีไหม เธอบอกว่าไม่ค่อยสบาย ความดันเล่นงาน เธอสบายดีไม่ต้องตื่นแต่เช้าไม่ต้องออกจากบ้าน อยู่แต่ในบ้าน กินแล้วก็นอน ดูทีวี ฟังเพลง และพูดย้ำอีกว่าสบายจะตาย ฉํนอดขำไม่ได้ว่าไม่นานก็จะสบายกว่านี้แน่ เธอบ่นเล็กน้อยว่ามารพ.ตั้งแต่ 07.00นาทีแล้ว ไม่ได้รอตรวจเลือด ทำไมยังช้า ฉันบอกว่านี่คือเหตุผลหนึ่งที่ฉันตัดสินใจมาช่วยงานโรงพยาบาล เพราะฉันช่วยได้ ฉันช่วยให้ผู้ป่วยอื่นๆมีความสุขกับการรอคอยได้ เหมือนกับที่ฉันทำได้ และฉันอยากแบ่งปัน เธอบอกว่าไม่เอาหรอกอยู่บ้านเฉยๆสบายกว่า ฉํนบอกว่าดีแล้ว ตอนนี้น้ำหนักเท่าไหร เธอตอบว่าขึ้นมา 6 กิโล ฉํนบอกว่าดีแล้ว เธอบอกว่าอยากลด แหมหุ่นเธอดีจังเลย สดใสมากขึ้น ฉันตอบว่าโรงพยาบาลทำให้ฉันได้เรียนรู้ชีวิตมากขึ้น เธอบอกว่าเบื่อจะตายเรื่องเรียน ฉํนถามว่าดีจังที่เบื่อแสดงว่าเข้าใจชีวิตดีแล้ว พบความสุขและเข้าใจธรรมดีแล้วโชคดีจริงๆ เธอตอบว่าใช่ เธอนั่งสมาธิที่บ้านทุกวัน ฉํนบอกว่าสาธุ อนุโมทนา เธอถามว่า มาทำอะไรบ้าง มาทำตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันตอบเพียงคำถามเดียวว่า มาทำตั้งแต่ยังสอนอยู่ ฉํนใช้เวลาว่างระหว่างรอหมอช่วยเพื่อนผู้ป่วยถึงคิวเมื่อไหร่จึงไปพบหมอ เธอบอกว่าดีนะที่ทำได้ ฉํนยิ้ม และเธอบอกว่าเธอเบื่อจังกับสภาพร่างกายของเธอ ฉํนยิ้ม และพอดีรองแพทย์อภิชาติผ่านมา เราทักทายกัน และฉันยื่นนวัตกรรมกระตุ้นปลายประสาทนิ้วมือที่ฉันทำขึ้นมาให้หมอทดลองกำและนวดนิ้วมือกับนวัตกรรมของฉัน หมอหัวเราะขำและบอกว่าดีจังเลยครูต้อย ทำมาจากอะไร ฉันให้หมอแบมือและดูนวัตกรรมในมือของหมอ หมอหัวเราะขำ ..ร้องอื้มมมม ครูต้อยคิดได้ไง ดีๆๆๆ แค่นี้แหละที่ฉันดีใจๆที่ได้ทำให้คนที่ฉํนรูจักได้หัวเราะ  จะเครียดไปทำไม และอีกไม่นานฉันจะได้นำนวัตกรรมชิ้นเอกของฉันไปให้ผู้ป่วยเบาหวานใช้แล้ว ฉันลืมเพื่อนเก่าอาชีพเก่าแบบเว้นวรรคไปชั่วขณะ  และหันไปขอความช่วยเหลือผู้ช่วยคนไข้ให้ดูแลเธอต่อไปก่อนกล่าวลาและไปกินข้าวกลางวันก่อนมาพบแพทย์ใหม่

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)