อนุทิน #108453

I'm in ASEAN (8)ศน..พรรณี น้องต๋อมโทร ชวนสนทนาเรื่องอบรมภาษาเพื่ออาเชี่ยน 20 ชั่วโมง รับปากจะส่งกระแสจิตไปหาเพื่อนต่างแดนจิตอาสา มาร่วมทำความดีเพื่อมิตรภาพชนต่างชน มีค่าใช้จ่ายให้เล็กน้อย เป็นค่าอาหาร และค่าโรงแรม อ่ะ   

กระแสอาเชียนตื่นตัว อันที่จริงมันตื่นช้าไปไหม

อดีตฉันเคยต่อสู้กับเพื่อนครูที่ไม่เห็นด้วยเมื่อนร.ของฉันกล่าวคำทักทายกับฉันและเพื่อนๆด้วยภาษาอังกฤษในยามเช้า เราพยายามใช้ภาษาอังกฤษเพื่อสื่อสารกันให้มากที่สุดตามขีดจำกัดความสามารถในตัวเรา คำที่เพื่อนครูพูดใส่หูเด็กๆคือ"ดัดจริต" อิอิ และตามมาด้วยคำบ่นว่าน้อยใจ ติว่าภาษาไทยเด็กยังไม่แข็งแรงเลย อิอิ คุณครูลืมจับเด็กวิ่งตอนเช้าไง หากได้วิ่งสักวันละ 10 นาทีรับรองแข็งแรงแน่ เอาเวลาที่บ่น ติไม่มีชม ของสิ่งล้านปีนั้น มาปรับเปลี่ยนเป็นทำให้ภาษาไทยแข็งแรงไม่ยากเลย

เขาว่าทั้งครูสอน และเด็กพากันดัดจริตไปพูดภาษาอังกฤษ ดัดจริตพาครูฝรั่งมาสอน ดัด หลาย ดัด อิอิ มันต้องดัดจริงๆซะด้วย 555 เพราะกำเหนิดเสียงของเขากับเรามันคนละที่กัน ไม่ดัดก็ฟังกันไม่ค่อยจะรู้เรื่อง อันที่จริงเป็นการดัดให้เราได้เข้าถึงphonic ..เจ้าตัวน้อยไฟแรงของฉันต่างพากัน เจี๊ยวจ๊าวก็เอาไปฝึกนอกห้องเรียน ฝึกแม้กระทั่งชัวโมงภาษาไทยจนครูสอนแว๊ดดดลั่นโรงเรียน หากเด็กๆเขามีความสุขในขณะที่ฝึกและนำไปใช้ ฉันเห็นความสุขเล็กน้อยที่เกิดขึ้นนี้แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะนี่แหละคืออนุภาพของทัศนคติบวกที่วันหนึ่งในภายหน้าจะทำให้ใจของเด็กน้อยเปิดกว้างและความสุขที่มีทุนเดิมแล้วจะเบ่งบานเติบโตได้แน่นอน แต่ก็แอบเห็นใจครูที่สอนภาษาไทยนะ การที่ครูเข้าใจว่าตัวเองสอนเป็น แต่ไม่เป็นนี่เป็นยาตัดอายุสมองเด็กเลยทีเดียว อารมณ์ของครู และทัศนคติของครู รวมไปถึงวิสัยทัศน์ชีวิตครู มีส่วนพลักดันให้เกิดสิ่งสวยงาม และความน่ารังเกียจๆได้ พอๆกัน อัตตาในตัวคนนี่มันร้ายจริงๆ สามารถสร้างคนและทำลายคนได้เชียวนะ

การรู้จัก ยอมรับด้วยหัวใจที่มีให้กับการสอนแบบบรูณาการ น่าจะช่วยครูที่คลั่งฌฉพาะวิชา ว่าสำคัญๆๆที่สุดนั้นน่าจะแก้ตรงนี้ได้ เมื่อใจไม่เปิดโอกาสที่จะมองเห็นจึงไม่มี

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)