อนุทิน #108441

I'm in ASEAN.(4) ครูของฉัน สอนวิชาอนาคตให้ฉัน เมื่อฉันอยู่ในวัยเด็กเรียนชั้นประถม วิชาความรู้ต่างๆได้ถูกนำมาถ่ายทอดท่ามกลางความรัก และความเป็นสากล คุณลองคิดดูซิว่าครูของฉันเจ๋งแค่ไหน หากเทียบกับเวลาที่ผ่านมานับสิบๆปี ฉันรู้สึกสงสารเด็กทุกครั้งที่พวกเขาต้องอยู่กับครูแต่ร่างกาย ยุคสมัยผ่านไป ผู้คนเข้าใจว่าครูเก่า เหลาเหย่ ฉันคนหนึ่งที่จะยืนขึ้น และบอกกล่าวให้สังคมรู้ว่า มันหาเป็นเช่นที่เขากล่าวไม่ ดังนั้น สิ่งที่ฉันจะยืนขึ้นโดยผ่านกรารกระทำของตัวฉันเอง เพื่อสะท้อนว่าฉันสามารถได้นั้นเพราะฉันได้รับการถ่ายทอดสุดยอดวิชาการให้นี้จากคุณครูของฉันเอง ทุกความรู้แม้ไม่ถึง 100เปอร์เซ็นของความทรงจำ หากสิ่งเหล่านั้นได้รับการตกผลึกตามความคิดร่วมสมัยของฉันเอง และมันเป็นแรงกระเพื่อมให้ฉันต้องก้าวออกไปทำในสิ่งที่ฉํนยังให้ไม่หมด ฉันนำความรู้ที่ครูของฉันเฝ้าปลูกฝังและฝึกหัดให้ฉํนและเพื่อนๆ มันเป็ฯความรู้ที่มีโลกทัศน์กว้างไกล คุณครูบอกว่าการเรียนร่ายรำแบบไทยเรานี้มีลาเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง และเมื่อฉันได้เรียนรู้และฝึกการร่ายรำของชนชาติเพื่อนบ้าน ฉันจึงแยกแยะและบอกได้ว่าเราแตกต่างกันตรงไหน และมีจิตใจที่เป็นแผ่นรักเดียวกันอย่างไรและทุกชาติมีอัตลักษณ์เป็นของตนเอง ฉันจึงมีโอกาสเห็นคุณค่ามหาศษลของการเรียนร่ายรำแบบไทยๆว่ามันมีอานุภาพและสามารถพยุงให้ผู้คนกลับมามีรสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงได้อีกครั้ง เมื่อพวกเขาใช้เวลาว่างเพียงวันละ 15-20 นาที ร่าย รำไปตามทำนอง และเนื้อร้องจังหวะของไทยเรา กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าได้รับการฟื้นฟูอย่างอ่อนโยน อย่างเข้าใจ ความสุขบังเกิดขึ้นแม้ไม่ลิงโลด แต่กลับช้าๆ Slowly but steadily.. sustained อิอิ.. ช้าๆ แต่มันคงยั่งยืน การเรียนร่ยรำระบำ 4 ภาคของไทยเราเอง หากได้เรียนรู้และปฏิบัติด้วยหัวใจ ก็จะสามารถก่อเกิดสุนทรียภาพขึ้นมาได้ มันกลับมาเสน่ห์ที่ยากจะลืม นี่เป็นสิ่งที่ครูไทยเรามองข้าม ความเป็นไทย เอกลักษณ์ไทย

เขียน:

ความเห็น (0)