อนุทิน #108412

  • "ความตายหนักดั่งขุนเขา เบาดั่งปุยนุ่น" เกือบถูกรถไฟทับตายทั้งพี่ทั้งน้องเพราะมัวคุยเพลิน จนห้ามล้อรถเก๋งคู่ชีพแทบไม่ทันในยามวิกาลที่ผ่านสถานีรถไฟซึ่งไม่มีเครื่องกั้น แถมไม่มีแสงไฟฟ้าให้เห็น  แว่วเสียงหวูดรถไฟลั่นแต่ขาดสติเหมือนอยู่ไกล...
  • คิดถึงปัจฉิมโอวาท "เธอจงยังกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด"
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)