อนุทิน #108355

ระหว่างนั่งรถไปไร่ เราคุยกันด้วยคำว่าทุกข์และสุข เรารับรู้ แต่ตอนทุกข์หายไป สุข หายไป เราไม่รู้ว่า"หาย"เกิดขึ้นตรงไหน แต่เมื่อ"หาย"เกิดขึ้น เช่นทุกข์หายไป สุขหายไป เอ๊ะ มันหายไปอย่างไร แต่เรารับรู้ว่าช่วงเวลาหายไปเรารู้สึกสบายทุกข์หายไปแล้ว..แล้วไง สุขหายไปแล้ว..แล้วไง ทุกข์ สุข เกิดขึ้น และหายไป หยุดไป แล้วก็ว่าง ทำไมเราไม่ติดตามความว่างนะ ...ว่าง .....ไม่สุข ไม่ทุกข์ ถามว่าดีไหม ก็ดีนะเอ๊ะแล้วทำไมเราไม่ถามหา"ว่าง" หรือ"หาย"ของสุขและทุกข์ แต่เรามักอยู่กับทุกข์ และสุข ทำไมเราไม่อยู่กับหาย หรือว่าง...เราคงต้องหันมาฝึก"หาย" หรือว่างสักระยะ เพื่อเรียนรู้หาย เพราะทุกข์หรือสุขก็อยู่ไม่ยั่งยืน ไม่ได้อยู่กับเราตลอด มันจึงมีช่องว่างระหว่างทุกข์กับสุข เกิดขึ้น เล็ก ใหญ่ สูง แคบ กว้างไกล แบบไหนเราไม่เคยสังเกต ไม่เคยเรียนรู้มันเลย ทั้งๆที่มันเชื่อมเป็นวงอยู่กับเรานี่เอง แต่เรามองไม่เห็น"สุขหาย ทุกข์หาย" ไม่เห็น"ว่างสุข ว่างทุกข์ ช่องว่าง ช่องหายมันไปไหน." เราเพียรเห็นแต่สุขกับทุกข์ เราเพียวรู้จักแต่สุขกับทุกข์ 2 ตัวนี่เท่านั้น  จึงควรฝึกเห็นหาย และว่าง แล้วอยู่กับหาย รู้จักหายทุกข์ หาย สุข หาย ทุกข์ หาย ช่วงที่มันดับทุกข์ดับ สิ้นสุดการทุกข์ ก็จะเกิดสุขใช่ไหม ทีนี้ก่อนเกิดสุข ทุกข์มันต้องหายนะ ตรงหายนี่ซิเป็นอย่างไรนะ ที่นี้เวลาทุกข์ เราก็ทุกข์ รูว่าใจทุกข์ กายทุกข์ มันเป็ฯอย่างนั้น เป็นอยข่างนี้ ทุกข์มาก ทุกข์น้อยก็แล้วแต่เกณฑ์ของจิตของแต่ละคน แล้วพอมันจะหาย มันเป็นอย่างไร พอมันหายแล้ว หายไป มันไปอย่างไร นี่ซิ มันไปตอนไหน ตอนที่มันจะไปจะหายนั้น มันเป็นอย่างไร ไม่รู้ แล้วยินดีก็เข้ามาตอนไหน รู้แต่ยินดีเมื่อทุกข์หาย เออ...เป็นวงกลมจริงด้วย วงกลมที่ล้อมเราไว้กับทุกสภาวะ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

"... เกิดขึ้น และหายไป หยุดไป แล้วก็ว่าง ทำไมเราไม่ติดตามความว่างนะ..."

I had that feeling and that question while meditating. I think in my case it is a lapse of 'sati'. My mind and thoughts are dashing here and there so quickly that I can't keep track.

Thank you Kun โอ๋ and Kun SR

I'm smiling now.

I have never in their spare time with. When conditions are added. I tend to move to the state of the breath. The conditions that will affect my mind or at least I tried .. and survived to the present. I forgot about it really.