อนุทิน #108354

ความจำที่เหมือนจะจัดการได้ เช่นเตือนตนทุกขณะว่าจำได้นะ ๆ และสภาวะขณะนั้นก็มั่นใจว่า ฉันจำได้ อีกทั้งยังนำความจำนั้นไปเกี่ยวโยงกับเรื่องราว คำ หรือแม้แต่เพลงที่ชอบร้อง เพื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องนำความจำนั้นมาใช้ แต่ความจริงแล้ว หาช่วยให้ความจำดีขึ้นได้ แม้เพียรระลึกว่าได้พยายามจำบางอย่างเป็นอย่างดีแล้ว แต่ก็นึกไม่ออกสักที ทำให้นึกถึงสมุดเล่นเล็กและตระว่าเราต้องมีติดตัวไว้สัก 1 เล่ม เพื่อขีดเขียนสิ่งที่อยากจดจำ

หากเวลานานไป และในเวลาที่เราไม่พร้อมจะนำความจำนั้นมาเกี่ยวข้องกับกิจวัตรประจำวัน หรืองาน เรากลับระลึกได้อย่างง่ายดาย และการจำจะเกิดขึ้นอย่างเลือนลางคล้ายคำว่าจางๆ ห่างๆ คลับคล้ายคลับคลา เมื่อการจำนั้นไม่สัมพันธ์กับใดๆในตัวตนของเราเอง

เขียน:

ความเห็น (0)