อนุทิน #108201

วันนี้เปิดแผลที่ฝังหมุดออกรับอากาศบริสุทธิ์ที่ชายหาดเมืองประจวบฯ อิอิ มันโดนน้ำเลยต้องเปิด เพราะไปเดินหาหมึกกะตอยไข่ และหมึกกล้วยไข่ แล้วก็เผลอล้างมือแบบไม่ทันระวังว่านิ้วจะเปียก รูสึกแฉะๆเลยตัดสินใจเปิดเลย หาซื้อทิงเจอร์มาทา แต่พบว่าแผลแห้งแล้วแต่มันตึงพิลึกปากแผลแข็งกระโด๊กเลยกดลงไปเบาๆ มันชาเล็กน้อย ดีที่ผ่าปลายนิ้วชี้ ถ้าเป็นนิ้วโป้งสงสัยจะเครียด เพราะนิ้วโป้งก็เหมือนก้ามปูใหญ่ แม้จะไม่ได้ใช้เดิน แต่ถ้าขาดมันคงทำอะไรยากมาก ทดลองงอนิ้วโป้งเก็บแล้วหยิบจับอะไรๆเล่น อิอิ ...ยากมากบางอย่างไม่ได้เลย ยกเว้นจิ้มดีดอักษรนี่แหละทำได้ ตั้งแต่ชี้ กลาง นาง ก้อยทำได้หมด ล้วลองกำ 4 นิ้วนี้ ปล่อยนิ้วโป้งออกมาให้มันจิ้มอักษรแทน 555ยากมาก ต้องยกไหล่ขึ้นไม่ได้ความเลยอ่ะ แต่ถึงกระนั้น เมื่องอนิ้วทั้ง 4ลงมา แล้วเหลือนิ้วโป้งให้ทำงานกับนิ้วที่งอ.แน่...หยิบได้ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง เออแค่นิ้วนี่ก็ได้อะไรทั้งขำทั้งเหงาเศร้าได้เหมือนกันนิ ร่างกายนี่ไม่ใช่ของเราเลย แม้แต่ผิวที่สู้ทาครีบถนอมลิ้นไม่ให้กัด ไรไม่ให้ตอมยังเอาไปด้วยไม่ได้เลย แต่ที่เราต้องดูแลเพราะมันเป็นหน้าที่ๆจะต้องรักษา ดูแลเพื่อให้กายนี้แข็งแรง สมบรูณื จะได้ทำประโยชน์ให้ได้มากมาย สมกับที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์

เขียน:

ความเห็น (0)