อนุทิน #107977

เพิ่งรู้ว่าอาการจิตตกมันทำให้นอนไม่หลับเลย เป็นคืนแรกในรอบหลายสิบปี่ที่นอนยังไงก็ไม่หลับ โทสะ โมหะ นี่มันทำเราได้ขนาดนี้หรือนี่ นี่ดีนะไม่มีโลภะ ไม่งั้นชลัญเอ๊ย ...ทำสมาธิก็แล้วยังไม่หลับอีก มาเขียนบันทึกใน GTK ดีกว่า

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

I know it is late. But when we think back to the moment of anger and pain, when we are hurt, when mind dashed here and there to find a way out. We were trapped in the most cruel trap!

Yes, we are thinking back, reflecting on the moment that had now past. We can promise ourselves, we will not go back there again -- that freadful moment. We will go forewards --move on. we will leave that behind. We will not drag that along with us. It is enough to have a picture of it in one album and let it fade with time.

Remember the flood last year. It came and went. Another flood may come this year, but it will be a different flood and it too will go.

So will days of our life.

ขอบคุณ ท่าน SR สำหรับกำลังใจ และคำแนะนำดีๆ ฉันอ่านแล้วมันทำให้ฉันนั่งร้องไห้ด้วยความปลื้มใจ คุณเป็นคนไกลที่รู้จักกันเพียงทาง internet ยังทำให้ฉันมีกำลังใจเช่นนี้ ขอบคุณ