อนุทิน #107325

ผมเกิดที่บ้านแม่ผมคลอดผมด้วยการทำคลอดของหมอพื้นบ้าน เสียดายที่ผมไม่ได้เคยถามแม่ว่าชื่ออะไร ผมอยากจะบันทึกคุณงามความดีของท่านไว้ที่ช่วยทำให้ผมมีชีวิตแตบโตมาจนถึงวันนี้ ผมเองไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องโชค เรื่องการดูหมอมากนัก แต่ผมเชื่อว่าถ้าเรามีความพยายามในสิ่งใดตั้งใจทำในสิ่งใด ความสำเร็จมันต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว สุดแท้แต่ว่าเราจะมีพื้นฐานที่จะช่วยให้สำเร็จมากน้อยเพียงใด เมื่อหลายปีผมยืนรอรถเมล์ไปทำงานระหว่ารอรถ เห็นรถยนต์ส่วนตัววิ่งผ่านไปมาหลายคัน คิดอยู่ในใจว่าวันหนึ่งเราต้องมีรถขับบ้าง ผมซื้อรถยนต์คันแรกจากการแนะนำของครูคนหนึ่งซึ่งทำงานอยู่กับผมที่โรงเรียนสุเหร่ามะสง อำเภอไทรน้อย เป็นรถยนต์อายุการใช้งานก็หลายปี ยี่ห้อ เปอโยต์ 404 เจ้าของเปลี่ยนเครื่องใหม่ ทำสีใหม่เป็นสีครีม ทะเบียน นนทบุรี 2207 เจ้าของบอกขายราคา 45,000 บาท ผมไปดูแล้วก็พอใจ ผมขอกู้เงินสามัญจากสหกรณ์ออมทรัพย์ครูนนทบุรี ได้เงินแล้วผมก็ไปเอารถวันแรกผมไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนเลยผมตัดสินใจขับรถจากบางกรวยไปโรงเรียนสุเหร่ามะสง คิดอยู่ในใจมันบ้าหรือเปล่าขับรถโดยไม่มีการซักซ้อมมาก่อนเลย ในที่สุดรถยนต์คันนี้ก็เป็นครูของผมทำให้ผมสามารถขับรถได้ และเปลี่ยนรถคันที่สองโดยซื้อต่อจากคุณนรากร  ไหลหรั่ง เป็นรถยนต์ยี่ห้อนิสสันซันนี่ สีเขียว เครื่องยนต์ 1300 ซีซี สภาพใหม่ คราวนี้ไปได้ไกลมากขึ้น เหนือสุดเชียงราย แม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ ใต้สุดยะลา ภูเก็ต ตะวัตก สังขละกาญจนบุรี ตะวันออก จังหวัดตราด ผมใช้รถยนต์คันนี้ประมาสามแสนกิโลเมตร ผมได้ปรับปรุงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ได้รับเงินประจำตำแหน่งเดือนะ 11200 บาท ผมก็ซื้อรถยนต์คันใหม่ป้ายแดง นิสสันฟรอนเทียรตกแต่งเสร็จเรียบร้อย สมใจที่คิดไว้ว่าวันหนึ่งผมจะต้องมีรถยนต์ป้ายแดงสักคัน วันนี้เหลือเวลาอีกเพียงห้าเดือนเศษผมจะเกษียณอายุราชการ ผมจึงติดต่อซื้อรถยนต์นั่งคันใหม่ให้เป็นของขวัญกับตนเองในโอกาสอายุครบ ๖๐ ปี พร้อมปืนพก ๙ มม. อีกหนึ่งกระบอกเป็นความตั้งใจที่คิดไว้นานแล้วที่จะต้องมีให้ได้ และของขวัญชิ้นที่สามรอว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ สวัสดีครับ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

ของขวัญชิ้นที่สามหลังเกษียณ อะไรครับ ภริยาหรือเปล่าเอ่ย