อนุทิน #104478

อีกไม่กี่วันผมก็จะมีอายุครบ ๖๐ ปี ดูมันช่างเร็วเหลือเกินคิดถึงเมื่อตอนเด็กๆแล้วไม่เชื่อตัวเองว่าจะมีอายุมาถึงตรงนี้ สุภาพก็มีโรคภัยไข้เจ็บอยู่บ้้างก็เข้ารับการรักษาตามที่หมอนัดไม่เคยเว้น เมื่อเดือนที่แล้วผมตัดสินใจขอกู้เงินตามโครงการของ ชพค. คิดว่าวันนี้เรามีหนี้สินที่กู้มาใช้จ่าย ปลูกบ้าน ซื้อสิ่งของที่จำเป็นรวมทั้งการใช้จ่ายต่างๆซึ่งในฐานะที่เราเป็นผู้บริหารการใช้จ่ายที่ต้องเข้าอยู่ในสังคม ผมขอกู้จำนวนสามล้านบาท เสียเงินค่าประกันเงินกู้อีก หนึ่งแสนแปดหมื่นบาท แต่ยังต้องมีสมาชิก ชพค.ค้ำประกันอีกสามคน ตรงนี้แหละครับใครๆก็จะปฏิเสธการค้ำประกัน ผมได้ผู้ค้ำครบทั้งสามคนต้องขอบคุณไว้ ณ ตรงนี้ มีอยู่หนึ่งคนผมไปขอให้ค้ำประกันเธอรับที่จะค้ำประกันให้ผมต่อมาอีกสองวันเธอให้สามีมาคุยกับผมว่าไม่อยากให้ค้ำประกันผมบอกเขาไปว่าไม่เป็นไรครับ ทั้งๆที่เราต้องเสียเงินให้บริษัทประกันจำนวนมาก ผมเกษียณอายุราชการแล้วก็ยังมีบำนาญอีกตั้งหลายหมื่นบาท ในฐานะที่เรามีอาชีพเดียวกันกรณีอย่างนี้มันไม่ใช่จะโกงกันได้ง่ายๆ บางทีเราต้องนึกถึงตนเองในวันข้างหน้า เล่าสู่กันฟังครับ ในเวลาไล่เรี่ยกันเพื่อนผู้บริหารโรงเรียนหนึ่งมาขอให้ผมค้ำประกันให้ ผมไม่ได้ปฎิเสธเลยจัดการเกี่ยวกับเอกสารให้อย่างเต็มที่ ต่อมาอีกสองสามวันให้ผมจัดทำเอกสารเพิ่มเติมให้ ผมก็ดำเนินการให้ ก่อนกลับเขาให้ผมไปที่รถของเขาบอกว่าซื้อเหล้ามาฝากขวดหนึ่ง ผมบอกปฏิเสธทันทีและต่อว่าไปอีหน่อยว่าไม่ควรจะไปซื้อให้เสียเงินพวกเรามีอาชีพเดียวกันการพึ่งพากันเป็นเรื่องธรรมดา คิดถึงใจเขาใจเรานะครับ

เขียน:

ความเห็น (0)