อนุทิน #103284

ในยามบ่ายปลายวันอันหม่นหมอง

เสียงร่ำร้องร่ำไรเหมือนไฟสุม

ไฟเหว่ว้าอารมณ์ยังโหมรุม

แม่ไม่อุ้มเพียงใดไม่หลับเลย

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

เมื่อถึงคราวล้มนอนตอนหัวค่ำ

แม่พึมพำกลอนผูกว่าลูกเอ๋ย

แม่ไม่อุ้มกลุ้มใจกระไรเลย

แม่ไม่เคยจางรักสักเวลา