อนุทิน #102788

| อนุทิน ... ๒๑๘๙ |

เวลาดูข่าวอากาศหนาวในทีวี แล้วเห็นความลำบากยากเย็นของชายไทยภูเขา เห็นเด็กดอย เห็นหน้าตา การแต่งกายประจำชนเผ่า ทำให้นึกย้อนกลับมาที่ตัวเองว่า เราใช้เวลาเป็นครูในมหาวิทยาลัยมาหลายปี และเราก็ได้มีโอกาสสอนเด็กพวกนี้ในระดับปริญญาตรี ป.บัณฑิต และปริญญาโท ... นี่ถือว่าเราได้มีโอกาสสร้างกุศลกรรมที่ดีอย่างหนึ่งในการมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็เลยมีลูกศิษย์ทุกเผ่าในภาคเหนือ เด็กพวกนี้ส่วนใหญ่จะใสซื่อ บริสุทธิ์ มีความมุ่งมั่นในการเรียนสูง หลายคนเก่งวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์กว่าเด็กพื้นราบ แต่เหมือนหลงไปอยู่ในป่ามา เด็กหลายคนพูดไม่ภาษากลาง ภาษาเมืองไม่ชัด ซึ่งเป็นตามภาษาของชนเผ่าเขา เด็กหลายคนเขียนภาษาไทยผิดมาก นามสกุลของเด็กหลายคนมักจะมีความหมายถึง "ป่า" "ความกว้างใหญ่" ส่วนใหญ่ เช่น วัชรไพรงาม, สันติมหาศาลกุล ฯลฯ

หากค่านิยมของคนพื้นราบที่มองเด็กเหล่านี้เหมือนคนชั้นสองของประเทศ ผมก็คงเป็นครูชั้นสองเช่นกัน และจะให้ผมย้ายไปสอนมหาวิทยาลัยที่ใหญ่กว่านี้ ผมคงจะไม่เหมาะสมแต่อย่างใด (หากมีโอกาสเช่นนั้นนะ คงไม่)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

:)

Ico48

ชีวิตไม่ค่อยได้มีโอกาสไปเที่ยวทะเลมากนักครับ คุณ poo :)

เส้นทางชีวิตเลือกเดินขึ้นเหนือและภูเขา ภูดอย เสียส่วนใหญ่

...

 

แฟนพันธุ์แทะจริง ๆ ด้วยอ่ะ 555

เมื่อมี พวกเขา พวกเรา

พวกเขา ก็กลายเป็นชั้นสอง

ธรรมชาติของมนุษย์ (บางคน)

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

..

อัตนัง ทมยันติ ปัณฑิตา

ไม่เป็นอะไร หากฝึกฝนตนได้ ย่อมเป็นบัณฑิตย์

ขอบคุณมากครับ คุณหมอบางเวลา ป. กุ้งเผา ;)...

หากกลับมา เชิญคุณหมอบางเวลามาบรรยายให้ลูกศิษย์ฟังเป็นการส่วนตัวดีป่ะ ;)...

ค่าตอบแทน ... กาแฟดอยช้าง ๑ แก้ว