อนุทิน #102270

เรื่องของใจ เรื่องของใคร

ในยามที่ใจคนเรา พุ่งเพ่ง ให้ความสำคัญในเรื่องใด... เจ้าใจ... ก็จะขวนขวายไปกับเรื่องนั้นว่า สุดจะสำคัญยิ่ง ๆ... แต่หากเมื่อใด ใจเจ้าไม่คิดขวนขวาย แม้ต่อให้เรื่องนั้นจะมีความ สำ คัญ อย่างไร..ก็จักหมดความหมาย และ ความสำคัญออกไป...จากใจในทันที..

อาการของคนที่มักใจน้อย หรือคือ คนที่ถูกตามใจมาแต่เล็ก แต่น้อย จะเกิดอาการแบบนี้ เชิงนี้ง่าย... โดยเฉพาะเมื่อความสำคัญของตนถูกปฏิเสธ และ อดทนไม่พอ อ่านอารมณ์ตนเองไม่เป็น...

ยามที่ตนกล่าวปฏิเสธด้วยไม่เห็นแต่ความสำคัญในเรื่องของคนอื่น...จะต่างอย่างมาก จากยามที่ตนโดนปฏิเสธ... บทเรียนชีวิตแต่ละหน่วยกิต ที่ค่อย ๆ พัฒนาความเจริญเติบโต ที่สุด หากก้าวพ้น ก็จะช่วยให้ตนเข้าใจตน และเข้าใจคน

บทเรียนเหล่านี้ ยังคงรอเจ้าคนเอาแต่ใจ ทั้งหลาย อยู่ ให้ต้องทดสอบอีกมากมาย...

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (3)

เรียนรู้ การเอาแต่ใจ

พึงประเมินผลตนเองสะสมมาคนละกี่ % และในอนาคตข้างหน้าที่อาจจะเกิด อาจจะมี...ให้ได้อ่านใจในคราวต่อไป หรือ ใครเคยผ่านประสพการณ์ขั้นเทพ ฯ เช่นไรมาบ้าง และ สอบผ่านมาได้อย่างไร ? ก็แชร์ ประสพการณ์กันได้...

เรื่องที่ ๑ เรื่องเก่า..ที่สอบตก

เมื่อครั้งข้าพเจ้ายังเล็ก ๆ มีงานที่วัดป่าเลไลยก์ จ.สุพรรณบุรี ทางวัด ได้จัดให้มีการนำเครื่องบินจริง ๆ ที่ข้าพเจ้าเรียกว่า เครื่องบินแมงปอ นำพาผู้คนขึ้นบินรอบแล้ว รอบเล่า จะราคากี่บาทต่อรอบ ก็ไม่ทราบได้ หากใจก็อยากจะขึ้นมาก ๆ ก็ขอร้องแม่... แม่ก็ไม่อนุญาต ซึ่งไม่บ่อยนักที่จะโดนขัดใจแบบนี้

อารมณ์ตอนนั้น จึงออกอาการโวยวาย ร้องไห้ตีอกชกตัว ลงไปนอนชักดิ้น ชักงอกับพื้น หากแม่ก็หาใจอ่อนไม่...ยังคงหยัดไม่ยอมซื้อตั๋วให้ลูกชายจอมเอาแต่ใจ ให้ได้สมใจ...

แม่ กลับเลือกใช้ถ้อยคำที่เหมาะสม กล่าวต่อหน้ากลุ่มคนในวัด..จนข้าพเจ้าสะดุดใจมาจนบัดนี้ว่า

" ไอ้หนู ขนาดพ่อตอนเอ็งตายไปทั้งคนเอ็งยังไม่ร้องไห้มากมายเป็นวักเป็นเวรซะขนาดนี้ "

ด้วยเพราะความเอาแต่ใจโวยวายอยากขึ้นเครื่องบิน วิบากส่งผลจึงได้ไปทำงานอยู่กับเครื่องบิน ณ สนามบินดอนเมืองหลายปี และ มาบัดนี้ ก็ได้ชื่อใหม่ ที่มีคำว่า บิน และ แถมลงหลักปักแหล่งกับ สายการบิณ ฯ โดยตรง มากว่า ๑๗ ปีแล้ว

กราบนมัสการค่ะท่าน

"เรียนรู้...การ...เอาแต่ใจ เอาแต่ใจขั้นเทพ" !!!

โอ๊ยๆๆ โดน โดนเต็มๆเจ้าค่ะ ^___^

อยากเขียนอยากเล่ามากมาย

แต่เน็ตเดี้ยง สาหัส เลยได้ทำใจ ลดการเอาแต่ใจขั้นจิ๊บๆ ^___^

กราบขอบพระคุณ นมัสการเจ้าค่ะ