อนุทิน #102048

เมื่อบุคคล หรือ กลุ่มบุคคล เจออคติ คือ ความลำเอียง ครอบงำจิตใจ อันคือ

  • ลำเอียงเพราะรัก
  • ลำเอียงเพราะชัง
  • ลำเอียงเพราะหลง
  • ลำเอียงเพราะกลัว

ในใจ ใครใด มีอคติอย่างไร...ต่อใคร ก็ย่อมแสดงออก...ตามสัมมาปัญญา ตามมิจฉาปัญญา ตามที่ตนมีอคติ...

เมื่อแสดงออกไปแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว จะเสียใจภายหลัง หรือจะอย่างไรต่อไป นั่นก็จะคือ มโนธรรมสำนึกแห่งตน จะค่อย ๆ บอกตน สอนตนให้รู้ ให้ตื่น ให้เบิกบาน หรือ คงหลงทางต่อไป

เมื่อได้ชัดแท้ในจิตแน่ ๆ แล้วว่า กิจใด ๆ ที่กระทำอยู่ จิตของเรา ทั้งเจตนาที่เป็นกุศลของเราต่องานนั้น ๆ ต่อการกระทำนั้น  ๆ ที่จะมีผลต่อบุคคล ต่อกลุ่มบุคคล กระทำอยู่เหนืออคติ...โดยแเท้แน่แล้ว ก็พึงประมาณโดยสัปปุริสธรรมให้จงดี และมีความมั่นคงเท่าที่เรามีสมรรถนะ ความสามารถ

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

นมัสการครับพระคุณเจ้า

ใช้กับครูอาจารย์ได้เลยครับ ;)...