อนุทิน #101854

เรื่อเรืองดั่งทองทา บอบบางสง่าท้าแดดลม สูงต่ำแทรกแซมผสม ห่มเนินเขาทั้งเหวชัน

คือเธอคนเจียมตน คงทนคอยปลอบขวัญ ประดับโลกไร้รางวัล ค่าของมันมากเกินใคร

ยากไร้ผู้เหลียวแล หมายแค่แสงตะวันไล้ อบอุ่นยังแผ่ให้ พราวไสวระยับตา

ดอกหญ้างามดั่งทองทา

เขียน:

ความเห็น (0)