อนุทิน #101421

วันนี้วันดีครับ.. พอดีมีโอกาสได้อ่านหลักธรรมจากพระไตรปิฎก เป็นความตอนหนึ่งที่ผม ชอบมาก.. ดังนี้ครับ ... ภิกษุ ท. ! เปรียบเหมือน. บุรุษเดินทางไกล ไปพบแม่น้ำใหญ่ :ฝั่งข้างนี้ก็เต็มไปด้วยอันตรายน่ารังเกียจน่ากลัว ฝั่งข้างโน้นปลอดภัย แต่เรือหรือสะพานไม่มีสำหรับข้ามไป เขาใคร่ครวญเหตุนี้แล้ว คิดสืบไปว่า ... "กระนั้นเราพึงรวบรวมหญิ้าแห้ง ไม้แห้ง กิ่งไม้ และใบไม้ มาผูกเป็นแพ แล้วพยายามเอาด้วยมือและเท้า ก็จะพึงข้ามไปโดยสวสัดิ์" บุรุษนั้นครั้นทำดังนั้นและข้ามไปโดยสวสัดีแล้ว ลังเลว่า ... "แพนี้ มีอุปการะแก่เราเป็นอันมาก ถ้าไฉนเราจักทูนไปด้วยศรีษะ หรือแบกไปด้วยบ่า พาไปด้วยกัน" ดังนี้ ภิกษุ ท. พวกเธอจะสำคัญข้อนี้ว่าอย่างไร :บุรุษนั้น จักเป็นผู้มีกิจเกี่ยวข้องกับแพถึงอย่างนั้นเทียวหรือ ? ... ("ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ! ข้อนั้นหามิได้ พระเจ้าข้า !") ... ภิกษุ ท. เขาจะพึงทำอย่างไร ถ้าไฉน เขาจะพึงคร่ามันขึ้นบก หรือปล่อยให้ลอยอยู่ในน้ำ ส่วนเขาเองก็หลีกไปตามปราถนาเท่านั้นเอง ฉันใด ... ธรรมที่เราแสดงแล้วก็เพื่อรื้อถอนตนออกจากทุกข์ ไม่ใช่เพื่อถือเอาไว้ เปรียบได้กับพ่วงแพ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุ ท.! เธอ ท. ผู้รู้ทั่วถึงธรรมอันเราแสดงแล้ว เปรียบด้วยพ่วงแพ ควรละแม้ธรรม ท.เสีย จะป่วยกล่าวไปไยถึงสิ่งไม่ใช่ธรรม

เขียน:

ความเห็น (0)