อนุทิน #101319

 

    เช้าตรู่วันนี้สี่นาฬิกาท้องฟ้ามืดครึ้มอากาศเย็นกำลังดีที่ 21องศานำพาความสุขสงบเข้าสู่หัวใจ ได้ชื่นชมพระจันทร์ยิ้มหวานรายล้อมด้วยบริวารคือดวงดาวพราวแสงแม้อยู่บนฟากฟ้าแต่ก็ส่องสว่างลงสู่กลางหัวใจ

วันนี้ได้เวลาไปขอรับยาพ่นสำหรับท่านพระครูอีกครั้งที่ รพ.น้ำพอง รอบหลังอาหารเช้าคงต้องงดพ่นยาไว้ก่อน หากเป็นเมื่อก่อน อาจเกิดความคิดกับตัวเองว่าทำไมไม่ขอเบิกมาไว้ล่วงหน้า(เดี๋ยวอาการท่านหนักอย่างนั้นอย่างนี้)

แต่เพราะได้พิจารณาทบทวนจากคำพูดที่แฝงด้วยความใจดีและเข้าใจความรู้สึกดิฉันที่มีต่อผู้ป่วยเมื่อปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมา(ก็ให้รู้สึกละอายใจตัวเองอยู่ไม่น้อย)      "ยาหมดก็มาเอาใหม่ ใช้ไปทีละกล่อง ตอนนี้น้ำท่วมเมืองหลวงโรงงานผลิต-ขนส่งลำบากผู้อื่นจะได้ใช้ด้วย"

โดนใจอย่างแรง  รู้สึกขอบพระคุณคำพูดยิ้มๆจากคุณหมอ ที่ทำให้ต้องนั่งคิดติเตือนใจตัวเองให้คิดให้รอบด้านมากกว่านี้ แม้ความปราถนาดีที่มีให้พระป่วยโดยไม่มีเจตนาอื่นใดก็ตาม. จากถูกต้องมันจะกลายเป็นถูกใจ เพราะมันอยู่ใกล้กันมากทีเดียว

ด้วยเหตุนี้จึงรอให้หมด(วันเสาร์-อาทิตย์ ไม่อยากไปรบกวนเวลาฉุกเฉิน) จึงต้องหันมาฝึกผู้ป่วยแทนกับการอดทน และออกกำลังกาย-เดิน(แม้เผื่อยาไว้เพียงหลอดเดียว แต่สำหรับเสี้ยววินาทีสำหรับผู้อื่นที่ไม่มียาอาจคือลมหายใจที่หมดไปก็เป็นได้)โลกนี้คงไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบเพียบพร้อมอยู่ทุกด้าน แต่ทำให้พร้อมทุกเมื่อได้คือหัวใจที่อดทนและเบิกบาน

   วันนี้คงได้อารมณ์ดีจิตประภัสสรอีกวันที่ได้กลับไป รพ.อีกครั้งคงได้ฟังเสียงเพลงอารมณ์สุนทรีจากคุณหมอ.(ดนตรีบำบัด)

 

เขียน:

ความเห็น (0)