อนุทิน #101136

          แม้ในคืนข้างแรมแต่พระจันทร์ยังคงสว่างกระจ่างใสอยู่ทุกวันแม้ในเวลารุ่งสาง(ตีสาม)  บวกกับความเงียบกับป่ารอบๆตัวกับไฟฉายหนึ่งกระบอก ใช้ส่องตามทางเดิน  ช่วงเวลา4-5วันมาแล้ว ที่เร่งรีบใจจดจ่อที่อาการหอบของพระสงฆ์(ต้องรีบตื่นไปพ่นยา) หลายหนที่กายอ่อนล้าใจก็พาปรวนแปร แม้รู้ดีกับใจตัวเองตั้งใจทำดีเพื่อดี ทำเพื่อละ(วาง)แต่ใจเจ้ากรรมก็ย้ำถามอยู่นั่นทำเพื่ออะไรๆๆๆช่างบั่นทอนเสียจริงๆ  ในยามที่ต้นท้อแท้ช่างงอกงามกว่าผักหวานที่ปลูก.

   ไปเติมพลังหัวใจสู้ให้ตัวเอง ที่ดินแดนสามโลก(เด็กผู้ใหญ่วัยชรา)  ณ โรงพยาบาลน้ำพองซึ่งอยู่ใกล้บ้านที่สุด3กม. ขอบพระคุณคุณหมอ!วันนี้ไปรับยาพ่นสำหรับท่านพระครูสุพล เสียงเพลงแม้เพียงแค่ท่อนสั้นๆบวกเสียงหัวเราะจากคุณหมอ ก็พลอยทำให้หัวใจผ่อนคลายกับสิ่งที่ตึงๆอยู่ในหัวใจ เกิดรอยยิ้มกับใจตัวเอง ได้เหลียวมองไปรอบๆตัวพบเห็นคนมากมายคนป่วยทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่กับอาการต่างๆ(เรายังโชคดี.บอกตัวเอง) เห็นคุณพยาบาลใจดี เจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายที่กระตือรือล้นทุกคนต่างมีหน้าที่(สำคัญยิ่งเท่าเทียมกัน) พลันให้หัวใจได้รอยยิ้ม! (ยิ้มตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้าน ไม่ใช่บ้า..! แต่เพราะว่าได้เติมพลังหัวใจสู้ให้ตัวเองมาเต็มหัวใจ) โลกใบใหญ่สดใสอีกครั้ง.....

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)