อันหวานใด ไหนเล่า เท่าหวานปาก

ยามเหนื่อยยาก ยินน้ำคำ นำให้ชื่น

ช่างหวานหู มิรู้หาย ทุกวันคืน

แสนระรื่น เริงฤทัย หาใดเทียม

จะเป็นครู ควรระลึก ถึงคำหวาน

จะได้ขาน วานใคร คงได้ผล

ศิษย์จะรัก เคารพ นบนอบตน

ว่าเป็นคน ควรชู บูชาเอย