อื่ม

ปัญญานำมาก่อน ผ่อนจากร้อนเป็นร่มเย็น

เมื่อไฟเผาทั้งเป็น ใจที่เย็นก็รุมรุม

ปัญญาคือน้ำทิพย์ ดับเพลิงพริบริบเชื้อสุม

น้อมใจที่เครือคลุม ให้บานชุ่มดั่งดอกบัว

พุทธวจนะ คือให้ละทั้งดีชั่ว

เป็นกลางไร้ความกลัว เพราะในตัวไร้อัตตา

ที่เคยยึดเคยถือ ให้ฝึกปรือวางลงหนา

แปรรักเป็นเมตตา รอยโศกาเป็นปราณี

เราเขาต่างรวมหนึ่ง ใจจะซึ้งอย่างเต็มที่

ธรรมญาณไร้ราคี คือน้องพี่ดีต่อกัน

มีพบประสบพักต์ ในความรักที่เคยฝัน

คือจุดปฐมกาล ให้พบพานวันจากลา

วันนี้มีเพียงธรรม จะชี้นำให้รู้ว่า

ด้วยดวงพระปัญญา ที่มีมาแต่ปางบรรพ์

จะทำให้เธอหลุด ให้เธอหยุดตื่นจากฝัน

ความรักที่แท้นั้น คือเมตตาไร้ตัวตน

ลมฟ้าอากาศน้ำ ดอกไม่ฉ่ำแลไพรสณฑ์

สรรพสิ่งทั่วสากล ล้วนบอกรักเธอไม่รู้

ธรรมชาติฉลาดรัก จงประจักษ์จงตรองดู

รักแบบเธอไม่รู้ ว่าธรรมรักเธอนักหนา

เพราะธรรมคือทุกสิ่ง ที่รักจริงยิ่งยิ่งกว่า

รักเธอแบบเมตตา ไม่ถือเธอเป็นของธรรม

เพียงเธอเลียนแบบธรรม ก็จะฉ่ำฉลาดล้ำ

รักใครใช้ธรรมนำ สลายกรรมและอัตตา