ความเห็น


สวัสดีครับ...

แวะมาบ่อยครั้ง  แต่ถ้าไม่มีเวลามากพอ ผมก็เลยไม่อยากฝากตัวหนังสือไว้ ..

วันนี้เกเรไม่ไปทำงาน  เพราะเกิดอาการปวดเมื่อยตามแขน ขา ..และแผ่นหลัง  อันเป็นผลพวงของการไป "ดำนา" กับพ่อกับแม่

พูดไปก็ขำ..(อายด้วย) ..เป็นลูกชาวนา  กลับทำนาไม่เก่ง  ดำนานิด ๆ หน่อย ๆ ก็บ่นเหนื่อยซะแล้ว -

เคยคิดว่า  ทำยังไงดีนะ  ลูกชาวนา ถึงจะรักการทำนา หรือรักวิถีการทำนาของพ่อแม่  เพื่อให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างรู้ค่า ไม่เปล่าเปลือง ...  เลื่อนลอย  โดยไม่รับรู้เลยว่า "ตำนานความหนักหน่วงของคนข้างหลังที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ  กรำงานอยู่กลางทุ่งนั้น...มันไม่ใช่นิยายน้ำเน่า..หากแต่มันเป็นการลงแรงเพื่อชีวิต..และเพื่ออนาคตของใครอีกหลายคน"

คำตอบที่ค้นพบแล้วก็คือ ..."ให้ลูก ๆ ได้ทำนากันบ้าง  และทำกันอย่างจริงจัง ไม่มากไม่น้อย แต่ไม่ฉาบฉวย..."

.....

ชอบการวางแผนทุกอย่าง ...ถ้าไม่เป็นตามแผนที่คิดไว้ จะออกหงุดหงิดเล็กๆ....ดูๆแล้ว ไม่น่าดี แต่โชคดี ที่ครอบครัวและคนที่ทำงานด้วย   เกิดความชิน และยอมรับ

....

ผมเองก็มีลักษณะเช่นนี้อยู่มาก  จนบางทีก็ขำตัวเองว่า ตกลงคนรอบข้างเข้าใจ...เห็นใจ  หรือทำใจได้กับความเป็นเรากันแน่ ๆ  ...แต่ที่สุดแล้ว  ความเป็นตัวตนของแต่ละคน  บางทีก็เป็นเรื่องขบขันของเรา ๆ ได้เหมือนกัน  โดยเฉพาะในวันว่าง ๆ  (ที่แช่มชื่น)  เมื่อมานั่งคุยกันแล้ว หยิบยกขึ้นมาหยิกแซวกันอย่างคุ้นเคย  เรื่องเครียด ๆ  ก็กลายเป็นเรื่องขำ ๆ ไปในตัวก็มีถมไป

...

มีความสุขมาก ๆ นะครับ

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี