สวัสดีค่ะ

ก่อนอื่น ขอบอกว่า ปัญหาของเรา ไม่ใช่ัปัญหาของคนอื่น ดังนั้น การที่เราจะให้คนอื่นมาเข้าใจและยอมรับในปัญหาของเรานั้น คงยาก คงทำได้เีพีัยงรับฟัง

และไม่สนับสนุนให้ทำในทุกข้อที่เขียนมาข้างต้น

หากวันใดลูกเกิดคิดหาทางออกของปัญหา โดยการบอกว่า "งั้นลูกขอแก้ัปัญหาโดยการลาออกจากการเป็นลูกของแม่ จะทำอย่างไร"

โดยส่วนตัวครอบครัวดิฉัน ก็ไม่ต่างกับครอบครัวของคุณเมตตา แต่จะคุยกับลูกทุกครั้งว่า "เมื่อไหร่ลูกรู้สึกเหนื่อย และไม่ไหวแล้วกับการเรียนพิิเศษ ให้บอกแม่ทันทีนะ แม่จะไม่บังคับ"

เห็นด้วยกับที่คุณแผ่นดินพูด นั่นคือ ทำให้คนรอบข้างเข้าใจในวิถีชีวิตของเรา ซึ่งคนรอบข้างที่เราจะคุยได้ดีที่สุด คือ คนข้างกายเรานั่นเอง

ไม่ถือเป็นการชี้แนะนะคะ เพียงแลกเปลี่ยนความคิดเห็น