ความเห็น


สวัสดีครับ พี่บ่าวที่เคารพ

ไม่ทราบว่าพี่บ่าวเป็นคนเหล็กหรือเปล่าครับ?

สามารถทำงานหลายอย่างได้ในเวลาเดียวกัน ทั้งๆ ที่ี่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยกับการส่งคุณแม่ไปพักผ่อนมาไม่นานเอง นับถือครับ นับถือ

ขอขอบคุณสำหรับบทความนี้ที่แนะนำมาครับ เดี๋ยวจะตามหาภาคสอง ไม่รู้มีหรือเปล่านะครับ

ผมเพิ่งเคยได้ยินชื่อวิชา "ความจริงของชีวิต" ครับ มีวิชานี้อยู่ในสารบบการศึกษาไทยด้วยหรือครับ?  นี่ถ้าตอนเรียนผมมีให้เลือก คงเป็นคนแรกๆ ที่เลือกเรียนวิชานี้แน่นอนครับ

มีเรื่องตลก(ปนเศร้า) ตอนที่ผมเรียนปีหนึ่ง เขามีวิชาเลือกชื่อ วิชาจิตวิทยาเบื้องต้น หรืออะไรทำนองนี้แหละครับ  ได้เห็นชื่อผมดีใจมาก เพราะตอนนั้นกำลังชอบเรื่องการศึกษาทางจิตพอดี พอเข้าเรียนจริงๆ ที่ไหนได้กลับให้เราเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ที่เราเรียนมาแล้วตอนมัธยม  ที่เขาทดลองเคาะชามข้าวหมา แล้วทำให้หมาน้ำลายไหลนั่นแหละครับ แล้วเีรียนทฤษฎีของฝรั่ง

สรุปว่าเสียใจมากเลยครับ

มาต่อกันที่บันทึกของพี่บ่าว...

อ่านแล้วผมรู้สึกอิจฉาพี่บ่าวครับ ยิ่งตอนที่พี่บ่าวเขียนว่า

" คือวันหนึ่งผมอยู่ที่กุฏิท่านอาจารย์พุทธทาสขณะที่ท่านปัญญานันทะภิกขุไปเยี่ยมและทั้งสองท่านกำลังสนทนากันอยู่  ก็ได้ยินประโยคสั้นๆที่ท่านอาจารย์บอกท่านปัญญานันทะภิกขุว่า  "สันติกะโรใช้ได้" คงจะได้ช่วยเหลือและเป็นกำลังสำคัญต่อไป .."


ที่อิจฉาก็ตรงที่พี่บ่าวได้อยู่ท่ามกลางครูบาอาจารย์ที่ผมนับถืออยู่ถึงสองท่าน  ซึ่งมันไม่สามารถเกิดกับผมได้แน่นอน

บุญวาสนานี่แข่งกันไม่ได้จริงๆ เลยนะครับ อิอิ

การได้อ่านหนังสือของท่านเหล่านั้น ไม่ว่าสักกี่สิบกี่ร้อยเล่ม ก็สู้ไม่ได้ที่จะได้อยู่ใกล้ชิดท่านสักวินาทีเดียวหรอกครับ  พี่บ่าวว่าไหมครับ?

เขียนไปเขียนมาชักมึนๆ แล้วครับ จบไม่ลง เอาเป็นว่าขอจบดื้อๆ แค่นี้แหละครับ

ธรรมะคุ้มครองครับ

สวัสดีครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี