จ๊ะเอ๋..พี่มายิ้มอย่างเริงร่ากับ " ธรรมดาของชีวิต " จ้ะน้องปู

เราอยู่กับการเกิดดับตลอดเวลาอยู่แล้ว แม้นในขณะนี้ก็ตาม กระแสไฟฟ้าที่หน้าจอคอมพ์ฯก็เป็นกระแสสลับนี่จ๊ะ เพียงแต่การสลับเกิดเร็วมากจนเห็นเป็นความสว่างอย่างต่อเนื่องทำให้เราเดือดร้อนเมื่อไฟดับ 555...ปรัชญาหน้าคอมพ์ฯนะเนี่ย อิ อิ อิ

ทุกวันเราพบเจอคนใหม่ๆ และทุกวันที่เราอาจไม่ได้ติดต่อกับคนเก่าๆ ..ดังนั้นสิ่งที่ทำให้เราร้าวรานคือความทรงจำที่เราย้ำกับตัวเราเองไม่ใช่การมีอยู่ของคน

ความจำของมนุษย์นี่มหัศจรรย์นะจ๊ะ มหัศจรรย์ตรงที่เราเลือกความหมายของความทรงจำได้ด้วยตัวเราเอง แค่เพียงการเปลี่ยนโหมดเราก็เปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อความทรงจำต่างๆได้ แต่เราจะยอมเปลี่ยนหรือไม่? ^ ^...

ไม่เห็นต้องลบเลือนความรักที่มีเลยจ้ะ เพราะยิ่งตั้งใจลบจะยิ่งจำเราจะคิดเรื่องนั้นซ้ำๆจนฝังลงไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเราใช้ชีวิตตามปกติ เราจะมีความทรงจำใหม่ๆค่อยๆเข้าไปแทนที่จากทุกสิ่งที่เราพบเจอในแต่ละวันไงจ๊ะ ความเจ็บปวดร้าวรานจะค่อยๆลดลงเพราะเราไม่ได้คิดซ้ำๆย้ำจุดเดิมจ้ะ...ถ้าเราจะหยุดฝังตัวเองเราก็ต้องหยุดขุดจ้า อิ อิ อิ

ของอย่างนี้เป็นนามธรรมนะจ๊ะ ถ้าเราบอกกับตัวเองว่าเป็นเรื่องใหญ่เจียนตาย แผลก็จะใหญ่ทับเราจนเราหล่นแอ้กไปอยู่ก้นหลุมดำขึ้นไม่ได้ ..แต่ถ้าเราบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร เราก็จะไม่เป็นไรจ้ะ ..You are what you think you are ไงจ๊ะ..^ ^

คิดถึงจ้า..