ตามมายืนยันค่ะ

- วันวานยังหวานอยู่ที่สารคาม

- ต้นปี ๕๐ ไปหาลูกชาย....เกิดจำไม่ได้ว่าหอพักอยู่ตรงไหน

-คนขับรถสองแถวขับช้า ๆ พากันดู..จนถึงหมู่บ้าน....สุดทางรถ

- เขาก็ถามอีกว่า..มาอยู่หลายวันแล้วจำจุดใหญ่ได้ไหม..เช่นอาคารสีอะไร..หอพักใหญ่..ชื่ออะไร

-สุดท้ายเขาส่งถึงที่พัก...ด้วยราคาค่ารถจากเมืองถึง มหาวิทยาลัย...เท่ากับราคาที่ติดไว้ข้างรถ

- ค่าเสียเวลา..ค่าน้ำมัน...ค่าช่วยดู...พร้อมหอบของไปส่ง.ไม่คิดค่ะ

- เล่าให้ลูกชายฟัง...ลูกชายบอกหนูชอบอยู่อีสานเพราะมีอะไรที่เป็นน้ำใจเยอะดี.....ยิ่งพี่ยามที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคณะมีน้ำใจต่อกัน...ลูกก็ขอให้แม่ช่วยค้นคว้าเรื่องชนิดของคำ.เอาไปฝากพี่ยาม...เพราะพี่ยามสมัครเข้าเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ปี ๑ ..เขาถาม...นึกได้ว่าเคยช่วยแม่พิมพ์งานนี้