ความเห็น 56058

Food Science/HR/2

นางสาวจุฑาวรรณ เทพลิบ
IP: xxx.246.67.33
เขียนเมื่อ 
   

กราบเรียนศ.ดร.จีระ  อาจารย์ยมและอาจารย์พจนารถ   ดิฉันนางสาวจุฑาวรรณ  เทพลิบ   นักศึกษาปริญญาโทสาขาการจัดการธุรกิจเกษตรและอุตสาหกรรมอาหาร  สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

                ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบพระคุณอาจารย์พจนารถที่ได้สละเวลามาสอนพวกเราอีกครั้ง  จากที่อาจารย์จีระได้ให้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการวัดค่าในสิ่งที่วัดไม่ได้นั้น  เป็นนามธรรม  ยากที่จะจำกัดความ  ไม่มีตัวตน  มองไม่เห็น  แต่ดิฉันคิดว่าเราสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ  ดิฉันขอยกตัวอย่างทุน  3  ใน  8  k’s  ของอาจารย์นะคะ  ได้แก่  ทุนทางปัญญา  ทุนแห่งความสุขและทุนทางจริยธรรม  สำหรับทุนทางปัญญา  เราไม่รู้ว่าหน้าตาของปัญญาเป็นเช่นไรแต่เราดูได้จากความรู้ความสามารถและผลแห่งความสำเร็จ  ดิฉันคิดว่าใบปริญญาบัตรหรือประกาศนียบัตรรับรองผลไม่ได้เป็นการวัดถึงปัญญาซะทั้งหมด  หลายครั้งที่ดิฉันเห็นบุคคลต่าง ๆ  ที่จบการศึกษาในระดับล่าง  เป็นถึงเจ้าของกิจการ  ทั้งนี้ก็เพราะด้วยความมานะ  อุตสาหะ  อดทนและปัญญา

                เช่นเดียวกับทุนแห่งความสุขเราสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ  ดูได้รอยยิ้มที่ยิ้มด้วยความจริงใจและความรัก  แววตาและสีหน้าหรือแม้กระทั่งคำพูดก็ตาม  ดิฉันคิดว่าบุคลากรในองค์กรควรมีให้กันมาก ๆ  มีหลาย ๆ  คนบอกว่าการร้องไห้คือกิริยาบ่งบอกถึงความทุกข์  แต่ดิฉันว่าการร้องไห้ในบางครั้งบ่งบอกถึงความสุขอันเปี่ยมล้น(จะเห็นได้ชัดจากงานครองราชย์  60  ปี)  เราไม่สามารถรู้ว่าจุดสูงสุดของความสุขในแต่ละคนอยู่ตรงไหน  บางคนความสุขของเค้าอยู่ที่การมีเงินทองใช้มากมาย  ตอนแรกอาจจะคิดมีสักประมาณหลักสิบล้านบาทก็พอ  มีความสุขแล้ว  แต่พอถึงจุด ๆ  นี้มันไม่พอต้องการอีกจึงเกิดความโลภอยากได้อีก  เมื่อมีเงินแต่ไม่มีอำนาจก็ไขว่คว้าที่จะได้มา  ความโลภก็มองไม่เห็นวัดได้จากการไม่รู้จักพออย่างไม่มีที่สิ้นสุด  องค์กรจะเสียมากถ้าหากมีคนเช่นนี้อยู่ในองค์กร  คิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตนและพวกพ้องแต่ไม่คิดถึงความเสียหายที่จะตามมา  ความโกรธก็เป็นอารมณ์ที่ใครหลาย ๆ คนไม่สามารถระงับไว้ได้  ก็เช่นกันแสดงออกทางสีหน้า  แววตาและคำพูด  บุคลากรในองค์กรใดโกรธกัน  ไม่คุยกัน  ประสานงานกันไม่ได้  องค์กรนั้นผังชัวร์   และมีอีกหลาย ๆ องค์กรที่มีความลุ่มหลง  หลงในที่นี้หมายถึงหลงในคำพูดของคนรอบข้างโดยขาดความไตร่ตรองให้รอบคอบ  โดยเฉพาะผู้บริหารหูเบา  ทำให้มีความลำเอียงในการประเมินผลของงาน 

                และสุดท้ายทุนทางจริยธรรม  หากจะวัดคงวัดได้ยาก  ดิฉันคิดว่ามันอยู่ที่การไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน  แต่ต้องเกื้อหนุนกัน  ควรตัดกิเลสที่ไม่ดีออกไปอย่าง  โลภ  โกรธ  หลง  ยังคงเหลือไว้ซึ่งความรัก  ดิฉันเชื่อโลกจะอยู่ได้ด้วยความรัก  หากสหรัฐอเมริกาไม่ไปตีอิรัคโลกคงจะสงบ   เศรษฐกิจก็จะดี  ราคาน้ำมันก็คงไม่แพง  ประเทศไทยจะสงบได้ถ้าเรารักกัน            แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นการที่จะวัดค่าในสิ่งที่วัดไม่ได้  มันไม่มีคำตอบที่ตายตัว  มันอยู่ที่แง่คิดและเหตุผลของแต่ละบุคคลในสิ่งนั้น ๆ