ความเห็น 46882

คุยโทรศัพท์กับคนที่เรารัก...กิจกรรมยามว่างนี้สำคัญต่อจิตสังคมอย่างไร?

เขียนเมื่อ 

บอกเลยว่าเข้ามาเพราะสะดุดหัวเรื่องมากเลยค่ะ พอเข้ามาอ่านถึงได้รู้ว่าอยู่ประเทศเดียวกันนั่นเอง


อ่านจากบันทึกรู้สึกเห็นด้วยนะคะ เพราะจากการใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศมาสักระยะ ถึงแม้จะได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ ผู้คน ธรรมชาติ วัฒนธรรม ชีวิตความเป็นอยู่ที่แตกต่าง ที่ทำให้ตื่นตาตื่นใจ ซึมซาบ เรียนรู้ และเปรียบเทียบ แต่เมื่อเวลาท้อแท้ หรือมีความสุข เราก็ยังอยากจะแชร์ความรู้สึกให้กับคนที่เรารัก และคนที่รักเรา

โชคดีที่สมัยนี้การสื่อสารมีความสะดวกอย่างยิ่ง และราคาค่าใช้จ่ายอยู่ในระดับที่รับได้ สมฐานะนักศึกษาจนๆ ที่ไม่มีปัญญาหาเงินเรียนเอง ไม่เหมือนนักเรียนนอกสมัยก่อน คงจะลำบากในการติดต่อสื่อสารกลับประเทศพอสมควร

ทุกวันนี้ติดต่อกับครอบครัวโดยใช้ MSN โดยก่อนหน้าที่จะมาเรียนต่อ สอนแกมบังคับให้คุณแม่หัดพูดคุยผ่าน MSN เอาไว้ ที่บอกว่าแกมบังคับ เพราะแกมบังคับจริงๆ เนื่องจากคุณแม่ไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์ หรืออินเตอร์เน็ตเลย สอนเด็กก็ว่ายากแล้ว สอนคนสูงอายุที่กลัวทำเครื่องพังถ้ากดอะไรไปแล้วมีกล่องแปลกๆ ขึ้นมาเนี่ยนะ มันยากยิ่ง

ต้องบังคับให้คุณแม่จดใส่กระดาษถึงขั้นตอนการเปิดคอมพิวเตรอ์ เข้าเน็ต ส่งจดหมาย ต่างๆ นานา คิดดูนะคะว่า ต้องให้แกจดเองด้วยนะ เพราะถ้าจดให้เดี๋ยวคุณแม่อ่านไม่เข้าใจ ให้จดจากความเข้าใจเอาเลย ไม่อยากจะบอกว่าสอนให้ใช้กล้อง webcam เลยนะ (บังคับคุณแม่เนี่ย ถือเป็นปาบมั้ยน้า) เพราะการคุยกันทางเน็ตดูจะถูกกว่าคุยทางโทรศัพท์ ในความรู้สึกก่อนที่จะมาที่ออสเตรเลีย

เวลาผ่านมาหกเดือน ตอนนี้คุณแม่พัฒนาฝีมือถึงขั้นใส่ emotion เป็นด้วย พร้อมล๊อกอินเข้ามาไม่เจอเรา ก็จะอ่านหนังสือพิมพ์ อ่านจดหมาย ตอบจดหมายได้เองเลย (ตอนแรกยังเข้าไปหน้าเว็บต่างๆ ไม่เป็นเลย)

พอมาอยู่ที่นี่จริงๆ ก็ได้ใช้บัตรโทรศัพท์เช่นกัน จะว่าไปค่าโทรศัพท์กลับไปประเทศไทยไม่ได้แพงมากนัก ประมาณนาทีละบาทเท่านั้นแหละ เหตุผลในการโทรมักเป็นเพราะเหนื่อยกับงาน ช่วงที่ต้องการกำลังใจ ต้องการคุยโม้ในเรื่องที่พบเจอใหม่ๆ ต้องการสอบถามสารทุกข์สุขดิบของคนที่รัก

ส่วนการใช้เน็ตคุยกับคุณแม่ จะเป็นกิจกรรมประจำ โดยจะนัดเวลาไว้ ว่าประมาณอาทิตย์ละวัน เพื่อไม่ให้มีการรอว่าเมื่อไหร่จะเข้าซะที นัดเวลาไว้เลย แต่โทรศัพท์เนี่ย เมื่อยามนึกถึง โทรเพราะอยากจะคุย อย่างคุณ POP จะบอกว่าเป็นกิจกรรมยามว่าง ซึ่งก็ใกล้เคียงกัน

พอได้คุยเสร็จ ไม่ว่าจะนาที สองนาที หรือเป็นชั่วโมง ความรู้สึกส่วนนึง เหมือนเราไม่ได้อยู่ไกลกันเลย แค่แอบมาเที่ยวต่างจังหวัดเอง เพราะยังติดต่อกันสม่ำเสมอ จะว่าไปรู้สึกว่าคุยกับคุณแม่มากกว่าตอนอยู่เมืองไทยซะด้วยซ้ำ ก็ดีนะคะว่ามั้ย ได้พัฒนาจิตสังคมที่ว่านั่นเลย