ความเห็น


 

คราวนี้มาเล่าต่อว่า เฉาก๊วยออกลูกมาทั้งหมด 5 ตัว มี ตัวผู้ 4 ตัว เป็นสีดำหางดอก หน้าแด่น ถุงเท้าขาว 2 ตัว สีน้ำตาลหน้าแด่น หางดอก ถุงเท้าขาว 2 ตัว และตัวเมีย 1 ตัว สีขาวล้วน แต่ก็มองเห็นว่าหางดอก หน้าแด่น และถุงเท้าขาว ได้

 

ลูก ๆ ที่ออกมา ทำไมมี สีน้ำตาลล่ะเนี่ย ? เลยหันไปดูหมาตัวที่เป็นแฟนเฉาก๊วยที่เป็นหมาของป้าข้างบ้าน เอ้อ มันสีน้ำตาล

แม่เล่าให้ฟังว่า ก่อนที่เฉาก๊วยจะออกลูก 1 วัน เฉาก๊วยวิ่งพล่านขึ้นลงไปมาระหว่างใต้ถุนบ้านและบนบ้าน ถ้าขึ้นไปบนบ้านเฉาก๊วยจะพยายามเข้าไปในห้องนอนของคุณแม่ให้ได้ จะเข้าไปมุดใต้เตียง แต่คุณแม่ก็ไม่รู้ว่าเฉาก๊วยกำลังหาที่เหมาะ ๆ สำหรับออกลูก แม่ก็เลยเอ็ดเข้าให้ แล้วก็ปิดประตูอย่างแน่นหนา (เหมือนกับว่า เฉาก๊วย จะเอาอะไรมางัดเข้าไปอย่างนั้นแหละ)

พอวันรุ่งขึ้นเป็นวันพระ (แฮ่ ๆ วันดี) แม่ก็ตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว รีบไปทำบุญตักบาตรที่วัดตามปกติของคุณแม่ ซึ่งคนทางเหนือจะไปใส่บาตรที่วัดในวันพระของช่วงเข้าพรรษา คุณแม่ก็รีบออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจจะเรียกหาเฉาก๊วย (คุณแม่บอกว่า นึกว่าเฉาก๊วยยังไม่ตื่น))

จนกระทั่งเสร็จจากการไปวัด คุณแม่ก็กลับมาที่บ้านเวลาประมาณ 10.00 น. รับประทานอาหารเช้าจนอิ่มดีแล้ว ก็เริ่มเรียกหาเฉาก๊วย เรียกครั้งแรกเฉาก๊วยไม่ออกมาหา คุณแม่ก็เลยเรียกซ้ำอีกหน คราวนี้เฉาก๊วยออกมาจากห้องเก็บรถมอเตอร์ไซค์ เดินมาอย่างอ่อนแรง แกว่งหางไปมา แต่ออกมาได้นิดหน่อย ก็วิ่งกลับเข้าไป เหมือนจะให้คุณแม่ไปดูอะไรสักอย่าง คุณแม่ก็เลยสงสัย ว่า เอ๊ะ ทำไม? ก็เลยตามไปดู ปรากฏว่าเฉาก๊วยออกลูกในตอนเช้าของวันพระวันนั้นเอง (เสียดายลืมจดวันที่ไว้) 

คุณแม่ก็เลยเปรยกับเฉาก๊วยว่า เอ้อ....มาออกลูกอยู่ที่นี่เอง ถึงว่าทำไมเมื่อวานแก วิ่งขึ้นวิ่งลง แล้วนี่ เรียกให้ตามมาเพื่อจะอวดลูกแกละสิ 

หลังจากเฉาก๊วยออกลูกได้ประมาณ 3 อาทิตย์ คุณพ่อก็สิ้นบุญ ระหว่างที่จัดงานศพคุณพ่อ ก็มีคนมาดูลูก ๆ เฉาก๊วยกันยกใหญ่ ต่างคนต่างดู ต่างคนต่างจอง จนในที่สุดลูก ๆ ของเฉาก๊วยถูกจองไปจนหมดทุกตัว มีเจ้าตัวสีขาวนั่นแหละที่กะว่าจะเลี้ยงไว้ แต่คุณแม่ไม่ยอม บอกว่าแค่เฉาก๊วยตัวเดียวก็จะแย่แล้ว ไปไหนไม่ได้ ไม่สะดวกใจ ห่วงมัน!!!! ประจวบกับที่หลานสาว (ลูกของเพื่อน) มาเห็นและขอเจ้าตัวสีขาวนี้ไปเลี้ยง ก็เลยจำต้องยกให้ไป แต่กำชับอย่างหนึ่งว่า ต้องเรียกชื่อเจ้าตัวสีขาวนี้ว่า กะทิ นะ หลานสาวก็อือออและก็เอาไปเลี้ยงโดยตั้งชื่อตามที่เราขอ

ทุกวันนี้ โทรศัพท์ไปคุยกับคุณแม่ทีไร ประโยคหนึ่งที่ขาดไม่ได้คือ เฉาก๊วยไปไหน? และคำตอบที่ได้รับก็คือ เนี่ย นอนอยู่ข้าง ๆ แม่นี่แหละ พร้อมกับเสียงหัวเราะของคุณแม่ที่ระคนความเอ็นดูเจ้าหมาตัวนี้ ดูแม่สุขใจดีที่มีเฉาก๊วยเป็นเพื่อน 

คุณแม่ก็พูดเหมือนเดิมว่า เฉาก๊วยดื้อจะตาย เขาเอาลูกไปเลี้ยงก็ไม่เห็นจะห่วงหาอะไรเลย ซึ่งก็จริง ตอนที่ลูก ๆ เฉาก๊วยอายุได้ครบ 1 เดือน เฉาก๊วยเริ่มเดินหนี ไม่ยอมให้ลูก ๆ กินนมอีก แต่ยังคงหวงก้าง คอยป้องกัน วิ่งออกไปเห่าไล่หมาตัวอื่น ๆ ที่วิ่งเข้ามาในบริเวณลานบ้าน

แม่ก็ถามเหมือนเดิมว่า เรียนจบแล้ว หางานทางบ้านเรานะ หาได้เมื่อไหร่ให้กลับไปทันที 

ฮ้อ...แล้วนี่ ก็ไม่เห็นจะมีงานอะไรรองรับตามที่ได้ร่ำเรียนมาเลยที่ เชียงรายเนี่ย............รอหน่อยนะครับคุณแม่ และเฉาก๊วย
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี