ผมว่าเป็นเรื่องที่น่าชื่นใจมากๆ เลยที่เห็นต้นไม้ใบหญ้าหนาแน่นอุดมสมบูรณ์ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง

เป็นความเชื่อที่ดีต่อโลกครับ เพราะถ้ามีประชากรพันกว่าล้านแล้วตัดไม้ทำลายป่าได้แบบบ้านเรา ป่านนี้คงไม่มีอะไรเหลือ

อีกสิ่งหนึ่งที่พระท่านยกขึ้นมาในระหว่างเดินทางในรัฐพิหารและในเมืองพาราณาสี เราจะไม่เห็นร้านที่ขายสุราเลย (ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเลย ) แต่ไม่มีเอิกเกริกแบบบ้านเรา สถานบันเทิงเริงรมย์ก็ไม่มีให้เห็น จะมีก็แต่วัดฮินดูและศาลเทพเจ้าเล็กๆ ตามถนนที่ตั้งไว้ให้ผู้คนได้นำดอกดาวเรืองมาบูชา

เป็นวิถีชีวิตที่ต้องศึกษาต่อไปว่าผู้คนมีความสุขหรือไม่ ซึ่งก็คงเป็นความสุขแบบของเขาซึ่งไม่เหมือนของเรา แต่เท่าที่ดูผู้คนเวลาเราทักทายก็จะยิ้มแย้มแจ่มใสดีครับ

พระท่านบอกว่าคนอินเดียฮินดูรู้จักพระสงฆ์ไทยดี เวลาเห็นพระไทยก็จะให้ความเคารพเช่นนักบวชของเขาเหมือนกัน สงสัยกลุ่มพระนวกกลุ่มนี้คงจะหน้าตาดี ไปไหนจึงได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มเสมอ

ด้วยความปรารถนาดี