ความเห็น


                                                                                                       น.ส.ศิริพันธุ์ กัณหากุล

                                                                                                  555740088-2  Y.14 sec.12

Coaching

เรื่องที่1 เวลาที่รู้สึกตกต่ำ แล้วมีเหตุการณ์ที่ทำให้ดีขึ้น

ตอนนั้นเป็นช่วงที่เรียนจบ ป.ตรีใหม่ๆแล้วเพื่อนหลายๆคนก็เริ่มหางานทำซึ่งงานที่เราอยากจะทำนั้นต้องใช้เกรดที่สูงถึงจะสามารถสมัครสอบได้ซึ่งเราจบมาด้วยเกรดที่ไม่มากนั้น วันหนึ่งพ่อก็ถามขึ้นมาว่า เรียนจบแล้วหนูคิดหรือยังว่าจะทำอะไรต่อ จุดนั้นทำให้ฉันคิดว่าเกรดแค่นนี้จะไปทำงานไรได้นะ ฉันรู้สึกเครียดมาก นึกถึงคำถามที่พ่อถามอยู่ตลอกเวลา จนวันหนึ่งเลยคิดว่าถ้าเราเรียนต่อล่ะแล้วตั้งใจเรียนทำเกรดให้ได้สูงๆเพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดในอดีตคงเป็นทางเลือกหนึ่งที่ดีในตอนนี้เลยตัดสินใจปรึกษาพ่อกับแม่ว่าจะขอเรียนต่อ พอพ่อกับแม่อนุญาต เราก็ดีใจ แต่คำถามที่ตามมาคือจะสอบติดหรือป่าวล่ะ ฉันก็หาข้อมูลจากสถาบันศึกษาต่างๆที่เปิดรับระดับปริญญาโท แล้วก็ไปสมัครไว้ ขณะที่กำลังหาอยู่นั้น ก็มีน้องทักเฟสเข้ามาว่า เป็นไงพี่สบายแล้วสิเเรียนจบแล้ว แล้วจะทำงานไรอ่ะพี่ เราเลยบอกน้องว่าพี่คิดว่าพี่จะเรียนต่ออ่ะ น้องเลยบอกว่า ดีแล้วๆ เรามีโอกาสมากกว่าคนอื่นคนที่อยากเรียนแล้วไม่ได้เรียนก็เยอะนะพอฟังน้องพุดจบก็นั่งคิดว่านั้นสิ เรามีโอกาสแล้วเราก้ต้องรีบคว้าไว้ให้ได้ หลังจากนั้นฉันก็เริ่มอ่านหนังสืออย่างหนักและคิดว่าไม่ว่าจะยังไงก็ชั่งฉันต้องสอบเรียนต่อให้ได้จนได้เข้าศึกษาต่อที่MBAได้สำเร็จ

    จุดเปลี่ยน จากความผิดพลาดที่เราละเลยสิ่งที่พ่อแม่บอกมันทำให้เราได้บทเรียนที่เจ็บปวดจากการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจและคำพุดของน้องที่ทำให้เราต้องพยายามเพื่อสิ่งที่ดีไม่ได้ทำเพื่อใครเลยนอกจากคนที่เรารักเท่านั้น

เรื่องที่2 เหตุการณ์ที่ทำให้เราเก่งขึ้น

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เรียนอยู่ม.ปลาย ขณะนั่งรอรถที่เอาไปล้างนั้นฉันและเพื่อนๆก็เข้ามานั่งรอที่ร้านกาแฟที่เขาจัดไว้ให้สำหรับคนที่มานั่งรอรถที่ล้าง เพื่อนฉัน2คนก็ชวนกันลุกขึ้นไปเลยพูลซึ่งตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไรมันเป็นโต๊ะคล้ายๆโต๊ะสนุ๊กแต่มีขนาดเล็กกว่าสักพักฉันเลยลุกเดินไปดูเพื่อนๆเลยกัน เพื่อนเล่นดูน่าสนุกมากพอเพื่อนบอกว่าดูนะๆจะเอาให้ลงหลุมนี้มันก็ยิงลงจริงๆ ฉันเลยขอเพื่อนลองเล่นดู แัต่ยิงไม่โดนลูกเลย รู้สึกโมโหละโกรธตัวเองมาก ถามตัวเองว่าทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะ เพื่อนเลยบอกว่าตอนแรกเพื่อนก็ทำไม่ได้เหมือนกันเนี้ยแหละ คนเรามันก็ต้องฝึกต้องหัดไม่มีใครเป็นแต่แรกหรอก หลังจากวันนั้นฉันก็เริ่มหัดเล่น เล่นทุกวันแข่งกับเพื่อนๆจนเริ่มที่จะมีบางเกมส์ที่เล่นชนะเพื่อนบ้างก็รู้สึกดีใจมากๆ จนวันหนึ่งฉันก็มาเล่นกับเพื่อนตามปกติแล้วก็มาเจอพี่ชายของเพื่อนพี่เขาเลยขอเล่นด้วย เราก็เลยเล่นกับพี่เขา ตอนนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเล่นไม่เป็นเลยด้วยซ้ำพี่เขาเล่นเก่งมาก ฉันเลยบอกพี่เขาไปว่าพี่ค่ะเล่นเก่งมากเลยอ่ะสอนหนูบ้างสิ พี่แกบอกว่าพี่ไม่ได้เก่งหรอกคนเราอ่ะมันต้องพัฒนาอยู่ตลอดนั้นแหละไม่มีใครเก่งหรือดีที่สุดวันหนึ่งถ้าหนูฝึกบ่อยๆหนูอาจจะชนะพี่ก็ได้หลังจากวันนั้นฉันก็ยังคงฝึกเล่นหัดไปเรื่อยๆ จนมาเจอพี่เขาอีกที่คราวนี้ฉันเล่นชนะพี่เขาด้วยพี่เขาเลยบอกเห็นไหมหนูเก่งขึ้นเยอะเลยตั้งใจฝึกไปเรื่อยๆนะ คนเราถ้ามีความพยายามอะไรๆก็สำเร็จทั้งนั้นแหละ

จุดเปลี่ยน คำพุดของพี่เขาทำให้ฉันได้คิดว่ามันก็ใช่จริงๆแหละว่าไม่มีใครเก่งที่สุดหรือดีที่สุดในเรื่องใดๆก็ตามอยู่ที่ความพยายามที่จะทำและการพัฒนาจะทำให้เราสามารถทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้และสามารถทำได้สำเร็จด้วย

 

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี