การพาคนไข้ขี้นรถจักรยาน นำไปอำเภอชุมแสง ซึ่งห่างจากหนองบัว ๓๐ กว่ากิโลเมตร ด้วยสภาพถนนดินฝุ่นคลุ้ง(สมัยนั้นจะเรียกว่าถนนหรือทางเกวียน ก็อย่างเดียวกัน) คนหนองบัวรุ่นต่อมา หรือรุ่นปัจจุบัน คงจะจินตการภาพไม่ออกว่า มันเป็นไปได้หรือที่ว่ามานี้ การขึ้นรถจักรยานถือว่าเร็วที่สุดแล้ว เพราะยานพาหนะที่นิยมในยุคนั้นคือเกวียน ม้า (โยมพ่อเล่าว่าขับเกวียนไปชุมแสง ทั้งไปและกลับใช้เวลาเดินทาง ๒ วัน)คนหนองบัวยุคนี้ ฟังแล้วไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าไปชุมแสงใช้เวลา ๒ วัน เพราะนักเรียนนักศึกษาสมัยนี้เทียวไปเรียนที่นครสวรรค์นั้น ไปเช้า กลับเย็น

หน้าน้ำ(หน้าฝน)ดีหน่อยหนึ่ง มีเรือโดยสารวิ่งจากหนองบัว ไปชุมแสง

รุ่นอาตมาภาพ ไม่ทันได้เห็นเรือโดยสารหนองบัว - ชุมแสง
ได้รับรู้แต่ว่ามีชื่อคลองเรือให้ได้เรียกขานกัน แต่สภาพคลองเรือไม่มีหลงเหลือให้เห็นแล้ว คลองเล็กๆติดถนนจากบริเวณป่าช้าวัดหนองกลับ ไปจนถึงหน้าไปรษณีย์นั้น ตื้นเขินหมดสภาพความเป็นคลองไปแล้ว

อ่านเรื่องหมอใช้มีดบางผ่าตัดแล้ว ก็อดขำตามไปด้วยไม่ได้ เพราะบรรยายซะเห็นภาพเลย(นอนร้องโอย ๆ)
หมอเพ็ง ฉ่ำน้อย(ตาเพ็ง)บ้านเนินตาเกิดนี่ ได้ทันเห็นท่านถีบจักรยานคันใหญ่ ๆ เดินทางไปรักษาคนป่วยตามหมู่บ้านต่าง ๆ บ่อย ๆ ผู้เขียนเองก็เคยใช้บริการท่านด้วยเหมือนกัน(ฉีดยา)