ผมว่าผมไม่เคยเกียจคร้านนะครับ

         ผมเคยคิดว่าผมอ่านหนังสือและชอบหลับอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าขี้เกียจนะ แต่ผมเลือกเอง ผมไม่ไปกวดวิชานะ ผมจะอ่านเองอยู่บ้าน ผมเลือกเอง  การนอน การไม่ทำอะไรเลย วัน ๆ รู้สึกว่าไร้ค่า แต่ ก็คือการเพิ่มค่า เพราะเราไม่เสียพลังงาน ไม่ออกไปข้างนอก ไม่เสียเงิน ไม่เสียหลายอย่างที่อาจจะเสีย แต่ก็ไม่ได้หลายอย่างที่อาจจะได้  แต่ผมเลือกเอง

          วันที่อ่านหนังสือสอบเอนท์ทรานซ์ สิบกว่าปีก่อน ผมบอกตัวเองว่าหากสอบไม่ได้ ชีวิตไม่ได้เป็นข้าราชการใหญ่มีตังค์เยอะ ก็อย่าได้ตีอกชกตัวในภายหลังว่าเรานี้แย่ ขี้เกียจ เพราะเราเลือกและทำได้เท่าที่เราทำ

         ผมจึงพอใจที่จะอยู่แบบกลาง ๆ ทำไปตามเหตุและผล ไม่เร่ง เพราะเร่งแล้วไม่ได้ เราก็เหมือนขี้เกียจ

ไม่ช้าเกินไป หรือไม่ทำอะไรเลย เพราะเราจะไร้ค่า

         ผมว่าชีวิตก็มีบางทีมันช้า บ้าง เร็วบ้าง พอดีบ้าง

         ขี้เกียจ เป็นคำบ่นที่ต้องการให้ตนเองเร่งกับการใช้ชีวิตเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นว่า มันช้าไป และกำลังไร้ค่า กระมังครับ

          กราบนมัสการครับผม