นมัสการ…เรื่องของความขี้เกียจหรือเกียจคร้าน ผมก็ไม่เป็นสองรองใครครับ ตอนผมลาไปเรียนปริญญาโท พรรคพวกสองสามปี เขาก็จบกันแล้ว แต่ผมเรียนเอาความรู้แน่นครับ ห้าปี ครับ ถึงจบปริญญาโท ผมมาวิเคราะห์ตัวเองก็พอได้คำตอบครับ ผมว่าที่ผมขี้เกียจ ก็เพราะว่าไม่รู้จะขยันไปทำไมครับ คือ ในมุมมองของผม บางครั้งเราต้องการทำสิ่งใดที่แสดงถึงความเป็นตัวของตัวเอง เรามุ่งหวังบางสิ่งบางอย่างตามที่ใจเราต้องการ แต่ในสภาพจริง มันไม่ใช่ครับ เราไม่สามารถแสดงความเป็นตัวของตัวเอง เราไม่สามารถทำตามที่ใจเราปรารถนาได้ เราก็ต้องหยุดก่อนครับ หยุดและคิดทบทวน แต่บางครั้งมันหยุดและทบทวนนานไปหน่อย การทบทวนก็เลยกลายเป็นความขี้เกียจไปครับ ผมขอเสนออีกมุมมองครับ บางช่วงที่ผมได้ทำงานที่แสดงความเป็นตัวของตัวเอง ช่วงนั้นผมจะตั้งใจทำงานมากครับ ทำงานด้วยความขยันขันแข็ง จนไม่มีเวลาให้ขี้เกียจครับ สำหรับตัวผมในปัจจุบันนะครับ บางช่วงก็ขยัน บางช่วงก็ขี้เกียจ แต้สรุปแล้ว ขี้เกียจมากกว่าขยันครับ อย่างมีนัยสำคัญ ที่ .01