นั่งอ่านบันทึกนี้กับลูกชายวัยรุ่น

คำแรกที่ลูกพูดหลังอ่านจบคือ

นี่คือเหตุผลที่น้องไม่อยากมีครอบครัวหรือมีลูก เพราะต้องมีภาระความรับผิดชอบ ต้องรับเลี้ยงดูสมาชิกครอบครัว

เมื่อนั่งคิดอีกสักพัก

ลูกนั่งคิดวิเคราะห์ถึงสถานภาพของงานของพ่อและแม่

ถาม และเราจึงถือโอกาสพูดคุยกันถึงการงาน อาชีพ

...

 

สังคมในอนาคตคงอยู่ไม่ง่ายนัก

การแข่งขันเพิ่มทวีคูณ

 

ฤๅมนุษย์ ผู้ตั้งกฏเกณฑ์ ผู้ทรงอิทธิพลต่อการนำทรัพยากรธรรมชาติมาแปรเป็นอาหารและพลังงาน จะถึงกาลเวลาที่ต้องยอมรับการถดถอย

 

เราจะปรับตัวกันอย่างไร

 

ขอบคุณบันทึกที่กระตุกความสุขจากการแสร้งหลงลืมงานชั่วคราว..(ลาหยุดพักผ่อนอยู่)

พรุ่งนี้ กลับสู่ความจริงกันค่ะ