ความเห็น


ถึงคุณปริมที่คิดถึงครับ...หัวข้อบันทึกชวนให้ตกตะลึง...และอดคิดถึงชะตากรรมของตนเองที่ไม่ได้เตรียมตัวด้วยเช่นกันในวันนี้...อดครุ่นคิดไปกับบันทึกของคุณปริม...เอาใจช่วยทุกคนที่ต้องพบกับชะตาชีวิตแบบนี้ครับ...และทำให้หวนคิดถึงหนังญี่ปุ่นเรื่องนี้ครับ...

.... Tokyo Sonata....(คำว่า Sonata...เป็นเพลงประเภทที่ใช้เครื่องดนตรีชนิดเดียวในการเล่น หรืออาจจะมีเสียงเครื่องดนตรีมาร่วมก็เป็นเพียงการเสริมเท่านั้น ส่วนใหญ่ที่ได้ยินกันก็จะเป็น เปียโน และไวโอลิน จะถูกเรียกว่า Piano Sonata และ Violin Sonata ตามลำดับ...

ลูกชายคนเล็กของครอบครัวเล่นเปียโนเก่งมาก...และมีพรสวรรค์มาก ทั้งที่แอบเรียนด้วยตนเอง...เพราะครอบครัวไม่มีเงินสนับสนุนในการเล่นครับ...ฉากสุดท้ายตอนจบ คือ พ่อกับแม่ไปรับลูกชายคนเล็กที่สอบเปียโนเสร็จ เพื่อไปเรียนที่ต่างประเทศ...เล่นทำให้ผมจุกในอกชั่วครู่...แต่งดงามและคลี่คลายปัญหาของครอบครัวได้ดีมากครับ... 

หนังทำให้ผมชอบตรงที่การสื่อสาร  แม้ไม่ได้พูดตรงๆ ในบางเรื่อง แต่สื่อให้เรารู้สึกได้แม้ไม่ต้องพูดจา ...บางครั้งการไม่พูดอะไรเลยทำให้เราน้ำตาพลันเอ่อ และเข้าใจอย่างไร้เงื่อนไข...

ครอบครัวเล็กๆ นี้...มีพ่อ..แม่...ลูกชายคนโต...และลูกชายคนเล็ก

เหตุการณ์ที่ทำให้ครอบครัวและทุกคนต้ิองหักเห คือ...

ผู้เป็นพ่อ ที่เข้าใกล้สู่วัยเลขห้าในอีกไม่กี่ปีต้องตกงาน เสาหลักทางการเงินของครอบครัวโงนเงน การหางานใหม่สำหรับคนวัยนี้ดูจะริบหรี่หนทาง แต่ทำยังไงได้ การยอมรับความจริงไม่ได้ที่จะต้องบอกความจริงแก่คนในครอบครัวนำมาซึ่งทางตันในที่สุด เขาเลือกที่จะไม่บอกใคร ออกจากบ้านในชุดทำงานปกติ กลับบ้านเวลาเดิม เหมือนกับชีวิตยังปกติ แต่ทุกวันเขายังคงตะลอนออกหางาน และกินข้าวฟรีตามโรงทานประทังหิว...

หนังให้แง่คิดดีๆ ของการใช้ชีวิต เมื่อวันที่ชีวิตเดินมาถึงจุดเปลี่ยน ความเจ็บปวดรวดร้าวที่บังเกิดจะหายไปได้ แสงสว่างเล็กๆ ที่เราเห็นไกลๆ อยู่ๆ พลันหายไป ความหวังหดหายไปด้วยหรือไม่ ถ้าแสงของวันใหม่มันยังมาถึงเราอีกครั้งได้ ชีวิตจะกลับมาสดใสได้อีกครั้งหรือไม่...แต่ผมเชื่อแน่ว่า...เราตกงาน...แต่เราต้องไม่ตกนรก...ตกเพื่อโปยบินสู่อ้อมกอดท้องฟ้าที่งดงามอีกครั้งครับ...

 

 

 

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี