การตกงานนั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นกับใครทั้งนั้น..เพราะมันมิได้ทำให้ผู้ที่ตกงานมีความสุขเพิ่มขึ้นเลย ตรงกันข้ามกลับทุกข์ลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่า..คนทำงานถ้ายังไม่เคยตกงานเลยก็คงพูดได้ว่ายังขาดประสบการ..จริงๆแล้วคงไม่มีใครอยากได้ประสบการแบบนี้..เอ..หรือว่ามี ?ผมเองเคยตกงานแบบชั่วคราวหลายครั้ง ..

๒๕๓๙ - ออกจากกองทัพไปทำงานบริษัท.

๒๕๔๑ - กลับจากบังคลาเทศ..ทุบโต๊ะออกเพราะเจ้าของบริษัทเริ่มออกลาย..ไม่จ่ายค่าตัวตามที่ตกลงกันก่อนเดินทาง..อีกสี่เดือนต่อมาได้งานร่วมกับทหารนย.อม. แล้วไปเป็นฝ่ายจัดหาให้กับงานขุดเจาะของบริษัทออสเตรเลีย ทำได้ ๒ เดือน เอ้าออกอีกแล้ว..บริษัทใหญ่ชวนไปร่วมงานด้วย..เผลอเดี๋ยวเดียวทำได้ ๗ ปี ออกอีกแล้ว ไปรับแปเอกสารที่พัทยา ค่าตัวถูกเกิน  ออกสิครับ..

๒๕๔๙ - มาทำให้บริษัทใหม่อีกแห่ง ย่างปีที่๔ ออกเองอีกแล้ว..กลับมารับแปลเอกสารเล็กน้อยๆอยู่ที่บ้าน..รวมเงินบำนาญแล้วพออยู่ได้ครับเพราะเผอิญผ่อนบ้านหมดแล้ว รถก็ซื้อเงินสด แม้จะเป็นมือสองแต่พี่แกซื่อสัตย์ครับ..ยังสามารถหาเงินคืนได้แสนเศษๆกับทหารนย.อม.ที่มาฝึกร่วม..

ณ บัดนาวต้องตกงานแบบถาวรจริงๆเสียทีในพ.ศ.นี้...เฮ้อ..อยากพักผ่อนก็จริงแต่ยังมีไฟอยู่..อาทิตย์ก่อนไปสมัครงานกับชาวเบลเยี่ยม..เขาตอบเมลกลับมา..คิดเองได้ว่า..เออ..ใบผ่านงานแจ๋วก็จริงแต่..เขาบอกว่าจะเรียกกลับมาใหม่..ยังแอบร้องเพลงรออยู่เลย..ถึงคราวจะต้องตกงานจริงมันคงต้องตกงานกันแล้วล่ะ..อย่าไปฝืนดวงเลยน๊ะ - มิงกาลาบา.